URTËSIA E FALJES SË NAMAZIT DUKE LLOGARITUR NË VDEKJEN QË NA PRET

URTËSIA E FALJES SË NAMAZIT DUKE LLOGARITUR NË VDEKJEN QË NA PRET
AbduDaim El Kehil
 
Përse e falim namazin sikur e bëjmë për herë të fundit?
Nëse ke dëshirë ta realizosh me sukses një punë, atëherë më parë ndaj kohë, qoftë edhe pak minuta, që të mendosh për vdekjen, gjegjësisht për atë se kjo punë që bën tani mund të jetë mbase e fundit për ty.

Të shohim se çfarë na mëson shkenca moderne.

Perëndimi nuk ka lënë shans a mundësi që i është ofruar për të përparuar e që  nuk e ka shfrytëzuar. Dhe, mundi nuk ka shkuar së koti. Janë arritur suksese të mëdha në teknologji, zbulime, shkenca, etj. Fatkeqësisht, në tërë këtë panoramë suksesi ka ngelë pa u qëndisur vetëm avancimi në besim, ose edhe më drejtpërdrejtë, mungon hapësira e meditimit për dhe rreth vdekjes.

Cili është ndikimi i meditimit pozitiv dhe optimist për vdekjen në jetën e njeriut dhe përmirësimin e shanseve për sukses?      

Në një studim jo të zakonshëm të universitetit të Arizonës (University of Arizona) të publikuar në vitin 2016 në (revistën) Journal of Sport and Exercise Psychology janë gjetur e provuar lidhje të vërteta ndërmjet rritjes së performacës së njeriut në fusha të ndryshme dhe meditimit rreth vdekjes.  Kur të meditosh rreth vdekjes dhe rreth asaj se puna që je duke bërë mbase mund të jetë e fundit në jetën tënde, atëherë vepra që je duke e bërë do të jetë më e suksesshme dhe më e përsosur. Kjo i shtyri ekspertët dhe shkencëtarët që meditimin rreth vdekjes ta aplikojnë si formë motivimi tek sportistët, atletët, biznesmenët dhe studentët.   

I madhëruar qoftë Allahu!

Profeti ynë i dashur, Muhammedi  në një prej thënieve të tij ta udhëzon ta përdorim pikërisht meditimin rreth vdekjes si formë të përsosjes së namazit. Ja çfarë na mëson: «Kur të çohesh për tu falë, përkushtohu sikur po falesh për herë të fundit (në jetën tënde)!» Transmeton Ibn Maxheh.

I dashur vëlla!

Imagjino sikur je duke medituar rreth vdekjes pesë herë në ditë, sa shumë do të ndihmonte që të realizosh qëllimet, sa namaz të përkryer do të bëje, sa me përkushtim e devocion do të faleshe! Po të bënim kështu, nuk do të na shkonte mendja në namaz tek punët e dynjasë dhe as që do të na ndodhte të na pështillen rekatet.  

Athua vallë kush e inspiroi Muhammedin  rreth këtij sekreti shkencor?

Meditimi rreth vdekjes është metodë e re e zbuluar dhe provuar vetëm tash së voni, në shekullin tonë, ndërkohë që Muhammedi  kishte njohuri për të shekuj më parë.     

 
Referenca të autorit:

  1. http://www.bbc.com/future/story/20160208-why-contemplating-death-changes-how-you-think
  2. http://www.telegraph.co.uk/news/2016/11/02/want-to-be-more-successful-try-thinking-about-death—study/
Advertisements

URREJTJA SI VLERË DHE VIRTYT

Të urresh të keqen nuk është sëmundje. Është vlerë dhe virtyt. E keqja ngel e keqe, pavarësisht se nga kush promovohet. Ajo nuk ndryshon edhe nëse emri i saj ndryshon. Emri nuk ia largon kundërmimin. Po kështu as paraqitja e improvizuar e saj. Ajo ngel përherë e keqe, për shkak të bazës. Bile, ndonjëherë, për shkak të karakterit të atyre prej të cilëve promovohet, ajo vetëm sa vjen duke u shëmtuar dhe bërë më neveritëse. Vetëm të këqijtë përkrahin të keqen. Për këtë shkak ajo nuk ndryshon.

Ndërsa të mirët, moralshmit, ndershmit, nuk e përkrahin atë. Konsiderojnë se toleranca ndaj saj duhet të jetë zero. Madje, e kanë për parim dhe kriter luftën ndaj së keqes. Atë që rrezikon shoqërinë duket zhdukur. Dhe në këtë nuk ka kompromis. Ky parim, para se të jetë fetar, është njerëzor. Zoti i ka krijuar njerëzit me instinktin e xhelozisë dhe reagimit ndaj të keqes. Kjo gjë është e kërkuar ndërsa kërkesa për të bëhet dhe më e madhe kur mbështetet edhe nga feja. Kush mund të di më mirë se Krijuesi se çfarë është e mirë dhe çfarë jo për njerëzimin?!

Nga këtu, ne e urrejmë homoseksualizmin, për shkak se bie ndesh me natyrën njerëzore dhe se Krijuesi e ka dënuar si një ndër mëkatet më të mëdha. Mashkulli është krijuar për femrën dhe anasjelltas. Çdo devijim nga ky kriter paraqet degjenerim. Kot e qante Kimete Berisha ministren në largim Vlora Qitakun ose “Shotën e Llapit” për mungesën fizike të “Azemit” të saj në protestën e sotshme, ku “Shota” ka vendosur ta tradhtoj traditën e dhe kulturën e Azemit. Madje, ka vendosur që ta sulmojë. Jo vetëm që thotë se azemave të rinj iu duhen azema  e jo shota, por shton se nëse nuk mendohet kështu është sëmundje, degjenerim. O Zot! Bëje Azemin të ngritet nga varri e t’i shqyejë këtaë të degjeneruar. Ngrihen pa fije turpi dhe me guxim prej vagabondësh dhe në mesin e një shteti me shumicë absolute myslimane promovojnë degjenerimin. Petrit Selimi publikon foto me flamur të paderave në zyrën e tij ndërsa kjo del dhe marshon për pederat.

Ç’dreqin kërkoni prej nesh?

A mos po mendoni se do të pajtojmë me nismat tuaja çoroditëse?!

A mendoni se aq na bën neve për Evropën shtrigë nëse nuk na pranon pa qenë edhe padera?!

A mendoni se me këtë do të integrohemi?! Nëse ky do të ishte kriteri në nivel qeveritar, ju ua keni kaluar të gjithëve. Jo do të ishit udhëheqës të BE-së. Ju keni dëshmuar gatishmërinë për të bërë atë që as atyre nuk iu shkon ndërmend.

Përse nuk i vëni të paktën shtetit një çmim? Përse nuk i keni bërë një çikë emri këtij vendi. Përse nuk keni punuar që ta thotë fjalën e vet dhe të ndihet vetvetja, pavarësisht se a ndahen të kënaqur të tjerët me të apo jo?!

Ne do të donim të përfitojmë nga përvojat evropiane në fusha të ndryshme por kurrë në aspektin e vlerave. Evropa është duke u fundosur në skëterrën e amoralitetit. Është çmenduri t’i përgjigjemi ftesave për shkatërrim. Shikoni Shqipërinë, në të cilën rastet e SIDA-s janë shumëfishuar këto vitet e fundit pikërisht për shkak të homoseksualëve.

Mendoni se do tua shtrijmë dorën për shkatërrimin e shoqërisë?! Kurrë. Pavarësisht çmimit. Ne do të vazhdojmë të predikojmë se homoseksualizmi është sëmundje sikur që të sëmurë, degjeneruar, prishur, janë dhe ata që përkrahin homoseksualizmin.

Ne besojmë se urrejtja e të keqes është vlerë dhe virtyt. PIKË.

Hadithi 93: ETIKË E  GJYKIMIT NDËRMJET NJERËZVE

 

عن أبي بكرة رضي الله عنه قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ: «لَا يَحْكُمْ أَحَدٌ بَيْنَ اثْنَيْنِ وَهُوَ غَضْبَانُ» مُتَّفَقٌ عَلَيْهِ.

 

Ebu Bekre (r.a.) transmeton: E kam dëgjuar të Dërguarin e Allahut ﷺ duke thënë: «Le të mos gjykojë askush ndërmjet dy palëve ndërsa është në gjendje hidhërimi.» Transmetim unanim.[1]

 

Ky hadith flet për disa gjëra:

  1. I ndalohet gjykatësit të gjykojë ndërmjet dy palëve ndërsa është i hidhëruar, pavarësisht se a bëhet fjalë për vepër fetar apo jo. Ndalesa ka ardhur shkak i asaj se hidhërimi e çrregullon emocionalisht njeriun dhe për pasojë ai mund të merr vendime të ngutshme e të padrejta, ndryshe nga ajo që është i thirrur dhe duhet ta ketë qëllim, pra e vërteta dhe e drejta.
  2. Njeriu duhet të bëjë përpjekje për t’i siguruar gjërat që ia largojnë hidhërimin apo i lehtësojnë atë, si: përvetësimi i moralit të durimit, butësisë, vendosmërisë, maturisë, gatishmërisë për të dëgjuar deri në fund palët e hasmëruara, etj. Këto do ta shkarkonin shumë nga hidhërimi.
  3.  Referuar shpjegimit të ofruar për ndalimin e gjykimit nën presionin e hidhërimit mund të nxjerrim si konstatim se çdo gjë që e pengon njeriun nga njohja e së vërtetës dhe synimi i saj, gjykohet sikur hidhërimi, si p.sh: pikëllimi dhe mërzia e madhe, etja dhe uria, çrregullimi fiziologjik, apo gjëra tjera që e ngarkojnë njeriun sa hidhërimi ose edhe më shumë.
  4. Ndalimi i marrjes së një vendimi nën presionin e hidhërimit dhe gjërave të ngjashme nuk është qëllim në vete. Ajo që synohet prapa kësaj është që gjykatësi nuk duhet të merr vendim pa mos i patur më parë të qarta, fillimisht normën e përgjithshme fetare, pastaj detajet që kanë të bëjnë me rastin adekuat, dhe në fund mënyrën e aplikimit të normës fetare.

Pra, për të nxjerr një vendim, gjykatësi ka nevojë për tre gjëra:

  1. Njohuria për format dhe mënyrat fetare që feja ka vënë për të zgjidhur kontestet dhe për gjykuar ndërmjet njerëzve.
  2.  Ta perceptojë drejtë dhe qartë çështjen për të cilën janë hasmëruar palët, duke i dhënë mundësinë secilës nga palët që të ofrojë versionin e vet, respektivisht provat dhe dëshmitë që posedojnë.Nëse i ka plotësuar këto y parakushte, atëherë ai ka nevojë edhe për dijen apo njohurinë përkitazi me:
  3. Mënyrën e aplikimit dhe futjes së saj në kuadër të dispozitave fetare (pra nxjerrjes së një norme fetare adekuate).

Teknikisht, nëse plotësohen këto tre kushte dhe synohet drejtësia, gjykatësi do të merr vendimin e drejtë, ndryshe, nëse i ikën ndonjëra prej tyre, do të gabojë dhe vendimi i marrë nuk do të jetë i drejtë.

Allahu e di më së miri!
Shejh AbduRrahman Sa’di

[1] Transmetojnë Buhariu në Sahih, nr. 7158, dhe Muslimi në Sahih, nr. 1717.

KU KA VDEKUR IDRISI [alejhiselam]?

Përkitazi me vdekjen e Idrisit [alejhiselam], pejgamberit të dytë të njerëzimit, ekzistojnë transmetime të ndryshme, të sakta dhe të pasakta. Për shkak të padrejtësive dhe dhunës së njerëzve ndaj tij, pra, jo vetëm që e refuzuan por edhe u treguan të ashpër e agresivë ndaj tij, atëherë, siç transmeton Hakimi në Mustedrek, Allahu e ngriti në qiell. Disa, mendojnë se Idrisi vdiq atje. Madje, ka një transmetim se kinse ai e paskësh pyetur Xhibrilin [alejhiselam] që ta vinte në kontakt me melekun e vdekjes për ta ditur se edhe sa kohë i kishte mbetur në këtë botë. Xhibrili e merr – gjithnjë sipas këtij rrëfimi- dhe e dërgon në qiellin e katërt. Atje e takon melekun e vdekjes dhe e pyet për jetën e mbetur të tij. Ai thotë me habi se si ndodhë kjo kur ai në atë çast ishte i urdhëruar për t’ia marrë shpirtin atij. Ia merr shpirtin dhe Idrisi [alejhiselam] vdes në qiell.Ka dhe transmetime tjera, si ai në Mexhmeu-z-Zevaid, 8/202, ku qëndron se Idrisi [alejhiselam] kishte shkuar në qiell, ku posa kishte parë Xhehennemin, kishte patur një përjetim të rëndë. Ndërsa kur e sheh Xhennetin, futet në të dhe refuzon të del prej aty…Sa i përket ngritjes në qiell, nuk ka diskutime, por sa i përket vdekjes atje, atëherë mendimi më saktë është se ai nuk ka vdekur në qiell. Ai ka zbritur në tokë ku edhe ka vdekur. Për rrëfimin se ka vdekur në qiell, dijetarët thonë se është prej israilijjateve [rrëfimeve çifute] të Ka’b el-Ahbarit, që nuk kanë asnjë bazë. Albani e përmend në Silsiletu-d-daifah, nr. 339, ndërsa sqaron se transmetimi është i fabrikuar, i shpifur.Kësisoj, mendimi i saktë mbetet ai që thotë se Idrisi [alejhiselam] ka vdekur në tokë. Për më shumë shih:
  1. Tefsirin e Ibni Kethirit, 5/236
  2. Fet’hul Bari të Ibni Haxherit, 6/433
  3. El-bidaje ve-n-nihaje të Ibni Kethirit, 1/93
  4. http://www.sunna.info/Lessons/islam_597.html
Përgatiti: Dr. Sedat Islami

PËRGËZIMI I BESIMTARIT

PËRGËZIMI I BESIMTARIT
عَنْ أَبِي ذرٍّ رضي الله عنه قَالَ: “قِيلَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَرَأَيْتَ الرَّجُلَ يَعْمَلُ الْعَمَلَ مِنَ الْخَيْرِ، وَيَحْمَدُهُ -أَوْ يُحِبُّهُ- النَّاسُ عَلَيْهِ؟ قَالَ: «تلك عاجل بشرى المؤمن» رواه مسلم.
Ebu Dherri (r.a.) transmeton se i Dërguari i Allahut ﷺ është pyetur: O i Dërguari i Allahut, çfarë thua për njeriun që bën një punë të hairit ndërsa njerëzit i shprehin mirënjohje ose e duan shkaku i saj? Tha: «Është përgëzim i përshpejtuar i besimtarit.» Transmeton Muslimi.[1]
Në këtë hadith, Profeti ﷺ shpjegon se fryt i përshpejtuar i veprës së mirë është përgëzimi, myzhdeja, sepse Allahu ka premtuar do t’i përgëzojë evliatë e Tij – të cilët janë besimtarët e devotshëm- në jetën e kësaj dhe botës tjetër.

[Përgëzimi]: është lajmi ose gjëja e gëzueshme në bazë të së cilës besimtari kupton se do të ketë fund të mirë, do të jetë i lumtur dhe se vepra e tij është e pranuar. [Përgëzimi në botën tjetër] ndodhë duke fituar kënaqësinë dhe shpërblimin e Allahut si dhe duke shpëtuar nga hidhërimi dhe ndëshkimi i Tij. në fakt, ky lloj përgëzimi fillon që nga momenti i vdekjes, jeta në varr, ringjallja ku Allahu –siç është konfirmuar në tekste të shumta- dërgon engjëj për t’i marrë myzhde robit të Tij besimtar.

Ndërsa [përgëzimi i përshpejtuar i robit në dynja] nënkupton përshpejtimin e mirësisë së Tij ndaj robit, njoftimin e tyre me këtë mirësi, nxitjen dhe inkurajimin për vepra, duke i vënë theks këtu si më e rëndësishmja bekimi dhe suksesi për vepra të mira dhe ruajtja nga veprat e këqija, mu ashtu siç ka thënë Profeti: «Sa i përket të lumturve, atyre iu lehtësohen veprat e të lumturve!»[2]

Së këndejmi, nëse dikujt i lehtësohen veprat e mira dhe ruhet nga veprat e këqija, atëherë le ta dijë se kjo është myzhdeja e Allahut për të, ky është përgëzimi në bazë të të cilit besimtari argumenton për fundin e tij të mirë, sepse Allahu është më i ndershmi dhe më bujari, kështu që, nëse robi e fillon me të mirë, Ai e plotëson atë. Dhurata dhe mirësia më e madhe që i jepet robit është mirësia fetare. Kjo e bën tejmase të lumtur besimtarin. Në fakt, ai ka dy gëzime: njëri, sepse Allahu e ka begatuar me vepra të mira dhe ia ka lehtësuar kryerjen e tyre. kjo ka rëndësi sepse dashuria për të mirën, pasioni për të dhe dëfrimi duke e kryer atë janë shenja të besimit. Ndërsa gëzimi tjetër është kureshtja e tij e madhe që Allahu t’ia plotësojë këtë të mirë dhe vazhdimisht ta mbulojë me mirësinë e Tij.

[Shenja të përgëzimit në këtë dynja][3]

Si shembull përkatës kemi këtë që nënvizohet në këtë hadith, pra kryerjen e një vepre të mirë, veçmas nëse kjo e fundit është në interes të mbarë kolektivit dhe provokon dashurinë e njerëzve, mirënjohjen dhe lutjen e tyre. Këto të fundit janë tregues të këtij përgëzimi dhe shenja se vepra në fjalë është nga ato të mirat që tek Allahu janë të pranuara.

Shenjë e përgëzimit është edhe dashuria e besimtarëve për robin. Dëshmi është fjala e Allahut:

﴿إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمَنُ وُدًّا

Në të vërtetë, atyre që besojnë dhe bëjnë vepra të mira, i Gjithëmëshirshmi do t’u dhurojë dashuri.” [Merjem: 96.]

[…do të dhurojë dashuri]: do t’i dojë Allahu dhe do t’i bëjë të dashur në zemrat e robërve.

Tjetër shenjë që tregon përgëzimin e përshpejtuar është dhe lëvdata e besimtarëvesepse lëvdatat e tyre janë dëshmi; besimtarët janë dëshmitarët e Allahut në tokë. Shenjë tjetër është dhe ëndrra e mirë dhe sihariquese, që e sheh vet besimtari ose ia dëfton dikush që e ka parë atë në ëndërr. Këto të fundit, pra ëndrrat e mira, janë përgëzime. Përgëzim i përshpejtuar është edhe kaderi (caktimi) i Allahut, i mirë apo hidhur qoftë, e që është mjet për ta kthyer në rrugën e drejtë dhe për ta shpëtuar nga e keqja.

Falënderuar qoftë Allahu për këto mirësi të shumta që na ka dhuruar!

Shejh AbduRrahman Sa’di

[1] Transmeton Muslimi në Sahihun e tij, nr. 2642.

[2] Transmetojnë Buhariu, nr. 1362, dhe Muslimi, nr. 2647.

[3] Ky nëntitull është vënë nga përkthyesi për thjeshtësim të shpjegimit.