URTËSIA E FALJES SË NAMAZIT DUKE LLOGARITUR NË VDEKJEN QË NA PRET

URTËSIA E FALJES SË NAMAZIT DUKE LLOGARITUR NË VDEKJEN QË NA PRET
AbduDaim El Kehil
 
Përse e falim namazin sikur e bëjmë për herë të fundit?
Nëse ke dëshirë ta realizosh me sukses një punë, atëherë më parë ndaj kohë, qoftë edhe pak minuta, që të mendosh për vdekjen, gjegjësisht për atë se kjo punë që bën tani mund të jetë mbase e fundit për ty.

Të shohim se çfarë na mëson shkenca moderne.

Perëndimi nuk ka lënë shans a mundësi që i është ofruar për të përparuar e që  nuk e ka shfrytëzuar. Dhe, mundi nuk ka shkuar së koti. Janë arritur suksese të mëdha në teknologji, zbulime, shkenca, etj. Fatkeqësisht, në tërë këtë panoramë suksesi ka ngelë pa u qëndisur vetëm avancimi në besim, ose edhe më drejtpërdrejtë, mungon hapësira e meditimit për dhe rreth vdekjes.

Cili është ndikimi i meditimit pozitiv dhe optimist për vdekjen në jetën e njeriut dhe përmirësimin e shanseve për sukses?      

Në një studim jo të zakonshëm të universitetit të Arizonës (University of Arizona) të publikuar në vitin 2016 në (revistën) Journal of Sport and Exercise Psychology janë gjetur e provuar lidhje të vërteta ndërmjet rritjes së performacës së njeriut në fusha të ndryshme dhe meditimit rreth vdekjes.  Kur të meditosh rreth vdekjes dhe rreth asaj se puna që je duke bërë mbase mund të jetë e fundit në jetën tënde, atëherë vepra që je duke e bërë do të jetë më e suksesshme dhe më e përsosur. Kjo i shtyri ekspertët dhe shkencëtarët që meditimin rreth vdekjes ta aplikojnë si formë motivimi tek sportistët, atletët, biznesmenët dhe studentët.   

I madhëruar qoftë Allahu!

Profeti ynë i dashur, Muhammedi  në një prej thënieve të tij ta udhëzon ta përdorim pikërisht meditimin rreth vdekjes si formë të përsosjes së namazit. Ja çfarë na mëson: «Kur të çohesh për tu falë, përkushtohu sikur po falesh për herë të fundit (në jetën tënde)!» Transmeton Ibn Maxheh.

I dashur vëlla!

Imagjino sikur je duke medituar rreth vdekjes pesë herë në ditë, sa shumë do të ndihmonte që të realizosh qëllimet, sa namaz të përkryer do të bëje, sa me përkushtim e devocion do të faleshe! Po të bënim kështu, nuk do të na shkonte mendja në namaz tek punët e dynjasë dhe as që do të na ndodhte të na pështillen rekatet.  

Athua vallë kush e inspiroi Muhammedin  rreth këtij sekreti shkencor?

Meditimi rreth vdekjes është metodë e re e zbuluar dhe provuar vetëm tash së voni, në shekullin tonë, ndërkohë që Muhammedi  kishte njohuri për të shekuj më parë.     

 
Referenca të autorit:

  1. http://www.bbc.com/future/story/20160208-why-contemplating-death-changes-how-you-think
  2. http://www.telegraph.co.uk/news/2016/11/02/want-to-be-more-successful-try-thinking-about-death—study/
Advertisements

Hadithi 93: ETIKË E  GJYKIMIT NDËRMJET NJERËZVE

 

عن أبي بكرة رضي الله عنه قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ: «لَا يَحْكُمْ أَحَدٌ بَيْنَ اثْنَيْنِ وَهُوَ غَضْبَانُ» مُتَّفَقٌ عَلَيْهِ.

 

Ebu Bekre (r.a.) transmeton: E kam dëgjuar të Dërguarin e Allahut ﷺ duke thënë: «Le të mos gjykojë askush ndërmjet dy palëve ndërsa është në gjendje hidhërimi.» Transmetim unanim.[1]

 

Ky hadith flet për disa gjëra:

  1. I ndalohet gjykatësit të gjykojë ndërmjet dy palëve ndërsa është i hidhëruar, pavarësisht se a bëhet fjalë për vepër fetar apo jo. Ndalesa ka ardhur shkak i asaj se hidhërimi e çrregullon emocionalisht njeriun dhe për pasojë ai mund të merr vendime të ngutshme e të padrejta, ndryshe nga ajo që është i thirrur dhe duhet ta ketë qëllim, pra e vërteta dhe e drejta.
  2. Njeriu duhet të bëjë përpjekje për t’i siguruar gjërat që ia largojnë hidhërimin apo i lehtësojnë atë, si: përvetësimi i moralit të durimit, butësisë, vendosmërisë, maturisë, gatishmërisë për të dëgjuar deri në fund palët e hasmëruara, etj. Këto do ta shkarkonin shumë nga hidhërimi.
  3.  Referuar shpjegimit të ofruar për ndalimin e gjykimit nën presionin e hidhërimit mund të nxjerrim si konstatim se çdo gjë që e pengon njeriun nga njohja e së vërtetës dhe synimi i saj, gjykohet sikur hidhërimi, si p.sh: pikëllimi dhe mërzia e madhe, etja dhe uria, çrregullimi fiziologjik, apo gjëra tjera që e ngarkojnë njeriun sa hidhërimi ose edhe më shumë.
  4. Ndalimi i marrjes së një vendimi nën presionin e hidhërimit dhe gjërave të ngjashme nuk është qëllim në vete. Ajo që synohet prapa kësaj është që gjykatësi nuk duhet të merr vendim pa mos i patur më parë të qarta, fillimisht normën e përgjithshme fetare, pastaj detajet që kanë të bëjnë me rastin adekuat, dhe në fund mënyrën e aplikimit të normës fetare.

Pra, për të nxjerr një vendim, gjykatësi ka nevojë për tre gjëra:

  1. Njohuria për format dhe mënyrat fetare që feja ka vënë për të zgjidhur kontestet dhe për gjykuar ndërmjet njerëzve.
  2.  Ta perceptojë drejtë dhe qartë çështjen për të cilën janë hasmëruar palët, duke i dhënë mundësinë secilës nga palët që të ofrojë versionin e vet, respektivisht provat dhe dëshmitë që posedojnë.Nëse i ka plotësuar këto y parakushte, atëherë ai ka nevojë edhe për dijen apo njohurinë përkitazi me:
  3. Mënyrën e aplikimit dhe futjes së saj në kuadër të dispozitave fetare (pra nxjerrjes së një norme fetare adekuate).

Teknikisht, nëse plotësohen këto tre kushte dhe synohet drejtësia, gjykatësi do të merr vendimin e drejtë, ndryshe, nëse i ikën ndonjëra prej tyre, do të gabojë dhe vendimi i marrë nuk do të jetë i drejtë.

Allahu e di më së miri!
Shejh AbduRrahman Sa’di

[1] Transmetojnë Buhariu në Sahih, nr. 7158, dhe Muslimi në Sahih, nr. 1717.

PËRGËZIMI I BESIMTARIT

PËRGËZIMI I BESIMTARIT
عَنْ أَبِي ذرٍّ رضي الله عنه قَالَ: “قِيلَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَرَأَيْتَ الرَّجُلَ يَعْمَلُ الْعَمَلَ مِنَ الْخَيْرِ، وَيَحْمَدُهُ -أَوْ يُحِبُّهُ- النَّاسُ عَلَيْهِ؟ قَالَ: «تلك عاجل بشرى المؤمن» رواه مسلم.
Ebu Dherri (r.a.) transmeton se i Dërguari i Allahut ﷺ është pyetur: O i Dërguari i Allahut, çfarë thua për njeriun që bën një punë të hairit ndërsa njerëzit i shprehin mirënjohje ose e duan shkaku i saj? Tha: «Është përgëzim i përshpejtuar i besimtarit.» Transmeton Muslimi.[1]
Në këtë hadith, Profeti ﷺ shpjegon se fryt i përshpejtuar i veprës së mirë është përgëzimi, myzhdeja, sepse Allahu ka premtuar do t’i përgëzojë evliatë e Tij – të cilët janë besimtarët e devotshëm- në jetën e kësaj dhe botës tjetër.

[Përgëzimi]: është lajmi ose gjëja e gëzueshme në bazë të së cilës besimtari kupton se do të ketë fund të mirë, do të jetë i lumtur dhe se vepra e tij është e pranuar. [Përgëzimi në botën tjetër] ndodhë duke fituar kënaqësinë dhe shpërblimin e Allahut si dhe duke shpëtuar nga hidhërimi dhe ndëshkimi i Tij. në fakt, ky lloj përgëzimi fillon që nga momenti i vdekjes, jeta në varr, ringjallja ku Allahu –siç është konfirmuar në tekste të shumta- dërgon engjëj për t’i marrë myzhde robit të Tij besimtar.

Ndërsa [përgëzimi i përshpejtuar i robit në dynja] nënkupton përshpejtimin e mirësisë së Tij ndaj robit, njoftimin e tyre me këtë mirësi, nxitjen dhe inkurajimin për vepra, duke i vënë theks këtu si më e rëndësishmja bekimi dhe suksesi për vepra të mira dhe ruajtja nga veprat e këqija, mu ashtu siç ka thënë Profeti: «Sa i përket të lumturve, atyre iu lehtësohen veprat e të lumturve!»[2]

Së këndejmi, nëse dikujt i lehtësohen veprat e mira dhe ruhet nga veprat e këqija, atëherë le ta dijë se kjo është myzhdeja e Allahut për të, ky është përgëzimi në bazë të të cilit besimtari argumenton për fundin e tij të mirë, sepse Allahu është më i ndershmi dhe më bujari, kështu që, nëse robi e fillon me të mirë, Ai e plotëson atë. Dhurata dhe mirësia më e madhe që i jepet robit është mirësia fetare. Kjo e bën tejmase të lumtur besimtarin. Në fakt, ai ka dy gëzime: njëri, sepse Allahu e ka begatuar me vepra të mira dhe ia ka lehtësuar kryerjen e tyre. kjo ka rëndësi sepse dashuria për të mirën, pasioni për të dhe dëfrimi duke e kryer atë janë shenja të besimit. Ndërsa gëzimi tjetër është kureshtja e tij e madhe që Allahu t’ia plotësojë këtë të mirë dhe vazhdimisht ta mbulojë me mirësinë e Tij.

[Shenja të përgëzimit në këtë dynja][3]

Si shembull përkatës kemi këtë që nënvizohet në këtë hadith, pra kryerjen e një vepre të mirë, veçmas nëse kjo e fundit është në interes të mbarë kolektivit dhe provokon dashurinë e njerëzve, mirënjohjen dhe lutjen e tyre. Këto të fundit janë tregues të këtij përgëzimi dhe shenja se vepra në fjalë është nga ato të mirat që tek Allahu janë të pranuara.

Shenjë e përgëzimit është edhe dashuria e besimtarëve për robin. Dëshmi është fjala e Allahut:

﴿إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمَنُ وُدًّا

Në të vërtetë, atyre që besojnë dhe bëjnë vepra të mira, i Gjithëmëshirshmi do t’u dhurojë dashuri.” [Merjem: 96.]

[…do të dhurojë dashuri]: do t’i dojë Allahu dhe do t’i bëjë të dashur në zemrat e robërve.

Tjetër shenjë që tregon përgëzimin e përshpejtuar është dhe lëvdata e besimtarëvesepse lëvdatat e tyre janë dëshmi; besimtarët janë dëshmitarët e Allahut në tokë. Shenjë tjetër është dhe ëndrra e mirë dhe sihariquese, që e sheh vet besimtari ose ia dëfton dikush që e ka parë atë në ëndërr. Këto të fundit, pra ëndrrat e mira, janë përgëzime. Përgëzim i përshpejtuar është edhe kaderi (caktimi) i Allahut, i mirë apo hidhur qoftë, e që është mjet për ta kthyer në rrugën e drejtë dhe për ta shpëtuar nga e keqja.

Falënderuar qoftë Allahu për këto mirësi të shumta që na ka dhuruar!

Shejh AbduRrahman Sa’di

[1] Transmeton Muslimi në Sahihun e tij, nr. 2642.

[2] Transmetojnë Buhariu, nr. 1362, dhe Muslimi, nr. 2647.

[3] Ky nëntitull është vënë nga përkthyesi për thjeshtësim të shpjegimit.

PARA SE TË GJYKOSH SPROVËN TËNDE

PARA SE TË GJYKOSH SPROVËN TËNDE

 

  • Ndodhë që Allahu i Madhëruar të të sprovojë me njerëzit që ke përreth, në mënyrë që zemra jote të mos lidhet me ta, por të jetë e lidhur me vetëm Atë.
  • Ndodhë që Allahu i Madhëruar të të sprovojë që të del në shesh adhurimi i sabrit (durimit), pajtimit me caktimin e Allahut, vërtetimin e asaj e ti a pajton me Allahun vetëm pse të jep apo pajton me Të dhe ke besë në Të për shkak se Ai është i Gjithëditur dhe i Mëshirshëm.
  • Ndodhë që Allahu të të privojë nga ndonjë mirësi-furnizim që e kërkon, për shkak të dijes së Tij se ajo mund të jetë shkak i devijimit tënd nga feja, i çekuilibrimit të jetës në dynja, apo edhe për shkak se koha e saj nuk ka ardhur ende dhe se Allahu do të të begatojë me të në kohën e duhur.
  • Ndodhë të ta merr ndonjë begati që e ke patur, për shkak se ka parë që zemra jote është lidhur me të, kështu që të sprovon që ta dish se begatitë e dynjasë janë kalimtare dhe se ajo që nuk tretet është vetëm mirësia e Xhennetit.
  • Ndodhë që Allahu të të sprovojë për shkak të një sëmundje që ti fsheh në zemrën tënde dhe nuk ke mundësi vullnetarisht ta largosh, kështu që me problemet dhe vështirësitë që ballafaqohesh, ajo del, largohet nga emra jote, ani pse me dhimbje të vogla. Pastaj, do t@i buzëqeshësh jetës.
  • Ndodhë që Allahu të të sprovojë duke ta vonuar përgjigjen e lutjes sate, në mënyrë që ti t’i shfrytëzosh të gjitha rrugët dhe mundësit, e kur nuk do të mbetet më shpresë në zgjidhjen e problemeve, atëherë Allahu i Madhëruar t’i zgjidh atë prej nga nuk e kujton fare, që ta dish se kujt i detyrohesh për begati dhe mirësi.
  • Ndodhë që Allahu i Madhëruar të të privojë nga dynjaja kur ti e bën adhurimin me qëllimin të arritjes së mirësive të dunjasë, në mënyrë që të të kthehet sinqeriteti dhe ta bësh shprehi adhurimin për Zotin tënd. Pastaj Allahu i Madhëruar ka për të të dhënë shumë sepse asgjë nuk e pakëson pasurinë e Tij!
  • Ndodhë që sprova të të zgjat shumë në mënyrë që gjatë kësaj periudhe të kesh rastin të njihesh më shumë me Të, me butësinë, mëshirën, përkujdesjen e Tij ndaj robërve, të të hapet zemra dhe të të mbushet me dije dhe dashuri për Të.
  • Ndodhë që Allahu të të sprovojë për shkak të shkujdesjes së zemrës sate ndaj edukimit fetar, i komenton gjërat-ngjarjet sikur ato ndodhin vetvetiu, kështu që Allahu të sprovon që të të bëhet e qartë madhështia e Tij, se çdo gjë ndodhë siç Ai e ka paracaktuar.
  • Ndonjëherë ndodhë që Allahu i Madhëruar të të sprovojë me ndëshkim për mëkatet tua, në mënyrë që ta përshpejtosh pendimin e t’i fal mëkatet dhe të pastron prej tyre. Allahu me këtë nuk dëshiron që mëkatet të grumbullohen në zemrën tënde dhe më pas të jetë i vështirë largimi i tyre.
  • Ndonjëherë Allahu të jep diç për shkak të kërkesës sate të vazhdueshme dhe nguljes këmbë në atë gjë, sid he për shkak të shfaqjes së një lloj mospajtimi me caktimin e Tij, që ta shijosh realitetin e asaj gjëje e pastaj ta urresh dhe të bindësh se përzgjedhja e Allahut të Madhëruar ka qenë dhe është më e mira për ty.
  • Prej mirësive të sprovës është se Allahu të të sprovon që të shohësh se ka dhe të tjerë që janë sprovuar, madje shumë më shumë se ti, për tu bindur më pas se megjithatë Allahu të ka mëshiruar dhe është treguar i butë me ty dhe tët huash me zemrën plot: ELHAMDULILAH!!!

 

 

MË LINI TË FALEM!

Një i vdekur thotë: Më lini të falem!

 

Transmeton Xhabiri se Profeti, alejhi’s salatu ve’s selam ka thënë:

 

إِذَا دَخَلَ الْمَيِّتُ الْقَبْرَ ، مُثِّلَتْ الشَّمْسُ عِنْدَ غُرُوبِهَا ، فَيَجْلِسُ يَمْسَحُ عَيْنَيْهِ وَيَقُولُ : دَعُونِي أُصَلِّي

Kur i vdekuri të hyjë në varr, dielli do t’i improvizohet sikur është në perëndim ndërsa ai (i vdekuri) do të ulet dhe duke fshirë sytë do të thotë: Më lini të falem!” (Transmeton Ibni Maxheh ndërsa Albani e ka vlerësuar per autentik.)

 

Pra, njeriut në varr dielli do t’i shfaqet si imagjinatë, si simbolikë e asaj se besimtarit i bëjnë dobi besimi dhe vepra e mirë. Kështu, kush do këtë mirësi duhet vazhdimisht të praktikojë dhe kujdeset për namazet.

 

Paniku e frika nuk kanë vend. Qetësia shpirtërore, siguria dhe e tërë mirësia është në respektin për Allahun. E pas Teuhidit (monoteizmit) respekti më i madh për Allahun është: namazi, namazi, namazi!!!

 

Duam të lutemi me duanë e babait tonë, Ibrahimit, alejhi’s selam:

 

رَبِّ اجْعَلْنِي مُقِيمَ الصَّلاَةِ وَمِن ذُرِّيَّتِي رَبَّنَا وَتَقَبَّلْ دُعَاء

O Zoti im! Më bën mua nga ata që falin namazin, e edhe prej pasardhësve të mi dhe pranoje lutjen time o Zoti ynë!” Kur’ani, Ibrahim, 40.

 

O Zoti ynë! Lartësoje Muhammedin dhe mëshiroje atë si dhe familjen e shokët e tij!

 

Burimi: http://saaid.net/rasael/649.htm

Përshtati: Sedat ISLAMI