DËSHMIA E NJË PRIFTI PËR KUR’ANIN

DËSHMIA E NJË PRIFTI PËR KUR’ANIN
Muhammed Ammare
Orientalisti anglez, W. Montgomery Watt (1909-2006), është një prift anglikan që ka shërbyer në kisha të Londrës, Edinburgut (Skoci) dhe Kudsit. Ai ka kaluar një çerek shekulli duke studiuar për Islamin, filozofinë dhe qytetërimin e tij, e madje ka kryer edhe studimet e larta në filozofinë dhe apologjetikën islame. Është autor i një sërë veprash, të cilat janë përkthyer edhe në arabisht, si: ‘Shkaqet e përhapjes së Islamit’ (1955), ‘Muhammedi në Mekkë’ (1958), ‘Muhammedi në Medinë’ (1961), ‘Islami dhe komuniteti i bashkuar’ (1961), ‘Muhammedi: Profet dhe burrështetas’ (1969), ‘Islami dhe krishterimi në botën moderne’ (1969).

Raportet e Watit me Islamin nuk kanë qenë thjesht akademike; krahas studimeve që i filloi në vitet e tridhjeta, ai edhe bashkëjetoi me realitetin islam dhe testoi në praktikë fetarinë islame dhe jetën shoqërore të muslimanëve. Fryt i kësaj bashkëjetese dhe provë/dëshmi e kësaj përvoje intelektuale dhe praktike të këtij orientalisti, prift bir prifti, që ka mbushur mendjen, jetën dhe veprimtarinë e tij intelektuale, është libri i tij ‘Islami dhe krishterimi në botën moderne’ (1969). Në këtë libër Watt-i ofron një dëshmi të madhe për Kur’anin dhe shpalljen kur’anore, dëshmi kjo e një të krishteri kundër shpifjeve ndaj Islamit dhe islamofobisë së bashkëfetarëve të tij, dhe jo vetëm. Ja dëshmia e Watit:

Kur’ani është shpallja e drejtpërdrejtë e Zotit tek Muhammedi. Për burim ka Allahun andaj edhe shpallje e assesi fjalë e Muhammedit apo produkt i mendimit të tij. Kur’ani është vetëm fjalë e Allahut, me të cilën i është drejtuar Muhammedit dhe bashkëkohësve të tij. nisur nga këtu, Muhammedi është vetëm Profet, i zgjedhur nga Allahu për t’ia kumtuar këtë mesazh fillimisht mekkasëve, e pastaj arabëve mbarë. Nisur nga këtu, ai është një Kur’an me një gjuhë arabe të kulluar. Ka tregues të qartë se Kur’ani nuk i është drejtuar vetëm arabëve, por mbarë njerëzimit. Këtë, mbase më së miri e dëshmon përhapja e Islamit anembanë globit dhe përqafimi i tij nga pothuajse njerëzit e çdo race e etnie. Kur’ani, pavarësisht gjuhës së tij, gëzon pranim të madh tek njerëzit, sepse merret me ta dhe problemet e tyre.

Ne besojmë në korrektësinë dhe sinqeritetin e Muhammedit kur thotë se fjalët e Kur’anit nuk janë fjalë të tij. Edhe atëherë kur Muhammedi sfidoi arabët që të sillnin një Kur’an të ngjashëm me të tij, ne i besojmë, ngaqë njeriu nuk mund ta sfidojë Allahun, sepse ky Kur’an që recitonte Muhammedi ishte i Allahut, jo i tij. i besojmë fuqishëm se është prej Allahut edhe kur kemi parasysh tekstin e kodifikuar brenda mus’hafit, të cilin Allahu, ndonëse ishte shpallur në intervale kohore të ndryshme, kishte marrë përsipër ta përmbledhë në një kontekst të vetëm:Ne, do t’i tubojmë pjesët e tij (Kur’anit), për ta lexuar atë (si është).” [El-Kijame: 17].

Ka dhe dëshmi tjera që konfirmojnë se Islami është -si të thuash- magazinim i fesë së Ibrahimit sipas konceptit fillestar (jo shtrembërimeve të mëvonshme nga dora e njeriut). Kur’ani na e ka miratuar qartë se Islami përputhet plotësisht me fenë e pastër të Ibrahimit, dhe, sikur çifutët dhe të krishterët e kohës të ruanin konceptet fillestare të fesë së tyre, do ta pranonin mesazhin që Allahu ua dërgoi nëpërmjet Muhammedi, mu ashtu siç pati bërë i krishteri Vereka bin Neufel (që konsiderohej të ishte pothuajse i vetmi që ruante konceptin fillestar të krishterimit), i cili sipas rrëfimeve të vërteta, i qe përgjigjur pozitivisht Muhammedit. ”

Këto ishin fjalët e Watt-it, këtij prifti anglikan, i cili e studioi Islamin pasi që më parë kishte studiuar fetë çifute dhe të krishtere. Sa bukur do të ishte sikur këtë dëshmi ta kishim parasysh kur dialogojmë me ata që e kanë keqkuptuar Islamin apo i bëjnë keq Islamit.
http://arabi21.com

 

THIRRJA NË UDHËZIM – FENË E ALLAHUT

Hadithi 10 Thirrja në udhëzim

 

Hadithi 10:
THIRRJA NË UDHËZIM – FENË E ALLAHUT
 
Shejh AbduRrahman SA’DI
 
Ebu Hurejre [Allahu qoftë i kënaqur me të!] transmeton se i Dërguari i Allahut [Paqja qoftë mbi të!] ka thënë: «Kush thërret në udhëzim do të ketë shpërblim sikur të atyre që e pasojnë megjithëqë këtyre të fundit nuk iu pakësohet asgjë nga shpërblimi i tyre. Po kështu, kush thërret në devijim dhe lajthitje, do të ketë mëkat sikur të atyre që e kanë pasuar, edhe pse këtyre të fundit nuk iu pakësohen aspak mëkatet

Transmeton Muslimi.[1]

عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم: «من دعاء إِلَى هُدَى كَانَ لَهُ مِنَ الْأَجْرِ مِثْلُ أجور من تبعه، لا ينقص ذلك مِنْ أُجُورِهِمْ شَيْئًا. وَمَنْ دَعَا إِلَى ضَلَالَةٍ كَانَ عَلَيْهِ مِنَ الْإِثْمِ مِثْلُ آثَامِ مَنْ تَبِعَهُ، لَا يَنْقُصُ ذَلِكَ مِنْ آثَامِهِمْ شَيْئًا»

رواه مسلم.

 

Ky dhe hadithet e ngjashëm me të për tematikë kanë:

–         Nxitjen dhe motivimin për të thirrur e ftuar në fenë e Allahut,

–         Vlerën e Thirrësit në Rrugën e Allahut

–         Vërejtje për t’iu shmangur thirrjes në rrugë të gabuar, gjegjësisht në gjëra të kota e të gabuara

–         Pesha e madhe e mëkatit të atij që thërret në të keqen dhe dënimi i tij.

[Udhëzimi]: nënkupton dijen e dobishme dhe veprën e mirë.

–         Kushdo që ka përvetësuar një dije, nëse atë ua përcjell tët tjerëve, që të kenë dobi prej saj, ai është Thirrës në Udhëzim

–         Kushdo që thërret në ndonjë vepër të mirë, e cila ka të bëjë me përmbushjen e ndonjë detyrimi karshi Allahut ose karshi njerëzve, është Thirrës në Udhëzim

–         Kushdo që jep një këshillë fetare apo tjetër por me të cilën synohet arritje deri tek feja, është Thirrës në Udhëzim

–         Kushdo që merret model në dijen e dobishme dhe veprën e mirë të tij, është Thirrës në Udhëzim

–         Në kudër të udhëzuesit për në të mirën hyn edhe çdokush tjetër që njerëzve ua paraprin me ndonjë vepër të mirë apo projekt të përgjithshëm të dobishëm.

Ndërsa ata që thirrin në të keqen dhe të kotën janë plotësisht në kundërshtim me këta që thërrasin në udhëzim:

–         Thirrësit në udhëzim janë prijës të të devotshmëve dhe elitë e përzgjedhur e besimtarëve

–         Thirrësit në devijim janë prijës të atyre që i thërrasin e çojnë në Xhehennem

–         Çdokush që ndihmon të tjerët për vepra të mira dhe devotshmëri, llogaritet në mesin e Thirrësve në Udhëzim

–         Çdokush që ndihmon të tjerët për mëkat dhe armiqësi, është bashkëpjesëmarrës në thirrjen për të kotën dhe të gabuarën.

 

[1] Transmeton Muslimi në Sahih, nr. 2674.

FEJA ËSHTË SINQERITET DHE KORREKTËSI

Temim ed-Dari [Allahu qoftë i kënaqur me të!] tregon se i Dërguari i Allahut [Paqja qoftë mbi të!] ka thënë: «Feja është sinqeritet dhe korrektësi!» Feja është sinqeritet dhe korrektësi!» Feja është sinqeritet dhe korrektësi!» Me kë?– e pyetën. Tha: «Me Allahun, Librin e Tij, të Dërguarin e Tij, prijësit e muslimanëve dhe muslimanët në tërësi

Transmeton Muslimi.[1]

عَنْ تَمِيمٍ الدَّارِيِّ رضي الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم:

«الدِّينُ النَّصِيحَةُ، الدِّينُ النَّصِيحَةُ، الدِّينُ النَّصِيحَةُ. قَالُوا: لِمَنْ يَا رَسُولَ اللَّهِ؟ قَالَ: لِلَّهِ، وَلِكِتَابِهِ، وَلِرَسُولِهِ، وَلِأَئِمَّةِ الْمُسْلِمِينَ وعامتهم»

رواه مسلم.

 

 

Këtë fjalë (Feja është sinqeritet dhe korrektësi!») Profeti [Paqja qoftë mbi të!] e përsëriti disa herë për t’i vënë theks rëndësisë që ka por edhe për të këshilluar ummetin që ta marrin me seriozitet të madh dhe ta dinë bindshëm se tërë feja është e përmbledhur në të, respektivisht në përmbushjen e këtyre pesë detyrimeve.

[Sinqeriteti me Allahun] :

–         Njohje dhe pranim i njëshmërisë së Allahut,

–         Njohje dhe pranim i ekskluzivitetit sa i përket cilësive të përkryera e të përsosura në të cilat nuk pranon asnjë lloj ortakërie,

–         Adhurimi i tij me shpirt e me trup,

–         Kthimi tek Ai me pendim e adhurim çdoherë e në çdo kohë,

–         Kërkimi (lutja) me frikë e shpresë, me pendim e kërkim falje të përhershme, sepse njeriu patjetër do të lë ngec në diç nga detyrimet karshi Allahut apo do të merr guximin në mënyrë të verbër që t’i qaset disa mëkateve, kështu, në këto rrethana, mbyllja e plasaritjeve të shkaktuara, nga njëra anë, dhe  plotësimi i  fjalës dhe veprës,  nga ana tjetër, nuk arrihen ndryshe vetëm se me pendim të vazhdueshëm dhe kërkim falje të përhershme.

[Sinqeriteti me Librin e Tij] : Duke e nxënë përmendësh -memorizuar, medituar, mësuar shprehjet dhe domethëniet e tij si dhe duke u përpjekur e angazhuar për të vepruar sipas tij dhe për t’ia përcjellë atë njerëzve në përgjithësi.

[Sinqeriteti me të Dërguarin] : Duke e besuar dhe dashur, duke i dhënë përparësi ndaj vetes, bijve dhe pasurisë, duke e pasuar në çdo gjë, e madhe apo e vogël qe, duke mos vënë fjalë para fjalës së tij dhe duke u përpjekur për të përvetësuar udhëzimin e tij dhe për të mbrojtur fenë e tij.

[Korrektësia me prijësit e muslimanëve] : Duke filluar nga kryetari i shtetit e deri tek autoritetet më të ulëta, publike apo private qofshin. Korrektësia në raport me ta manifestohet duke ua njohur pushtetin, duke i dëgjuar dhe respektuar, duke i nxitur njerëzit që t’i respektojnë dhe jo të çohen kundër tyre, udhëzimi i tyre në rrugën e drejtë, këshillimi për atë që është në interes të tyre dhe të popullit si dhe duke përmbushur detyrimet e obligimet karshi tyre.

[Korrektësia me muslimanët në përgjithësi] : Duke ua dashur atë që do për vete, duke urryer për ta atë që urren për vete, si dhe duke nxituar për të jetësuar në praktikë këtë moral, sepse kush do diç, mundohet ta arrijë e realizojë.

Profeti [Paqja qoftë mbi të!] e interpretoi nasihatin (sinqeritetin dhe korrektësinë) me këto pesë gjëra, të cilat përmbledhin detyrimet karshi Allahut, Kur’anit, Profetit dhe të gjithë muslimanëve pavarësisht shtresave e pozitave që kanë. Kështu, me këtë thënie kuptimplote, Profeti [Paqja qoftë mbi të!], arriti të përfshijë tërë fenë në pak fjalë.[2]

[1] Transmeton Muslimi në Sahih, nr. 55. Hadithin e ka përmendur edhe Buhariu në Sahih, por pa sened. Me sened e ka transmetuar në Et-Tarih es-sagir, 2/30 dhe Et-Tarih el-kebir, 1/459.

[2] Shih: Xhamiu-l-Ulum ve-l-Hikem, hadithi i shtatë, 1/221-224.

CILËSITË E BANORËVE TË XHENNETIT

Shejh AbduRrahman Sa’di
Ebu Hurejre [Allahu qoftë i kënaqur me të!] tregon se një beduin kishte ardhur tek Profeti [Paqja qoftë mbi të!] dhe i kishte thënë: Më udhëzo për një vepër, të cilën, nëse e bëj, hyj në Xhennet! Ai i tha: «Ta adhurosh Allahun dhe të mos i përshkruash ortak në asgjë, ta falësh namazin e obliguar, të paguash kontributin e detyruar të zekatit dhe të agjërosh ramazanin.» Beduini tha: Pasha Atë, në dorën e të Cilit është shpirti im, kësaj nuk do t’i shtoj dhe as mungojë asgjë! Kur shkoi, Profeti (i) tha (të pranishmëve): «Kë e gëzon shikimi në banorët e Xhennetit le të shikojë në këtë njeri!»
Transmetim unanim. [Transmetojnë Buhariu në Sahih, nr. 1397, dhe Muslimi në Sahih, nr. 14. Teksti është i Muslimit.]
Komentim:
Përkitazi me temën e hadithit janë transmetuar hadithe të shumta, të cilat njëzëri pohojnë se ai që kryen obligimet e ngarkuara nga Allahu, obligime të përbashkëta apo të veçanta/individuale qofshin këto, fiton Xhennetin. Kështu, kush përmbushë detyrimet dhe i shmanget ndalesave, meriton hyrjen në Xhennet dhe shpëtimin nga Xhehennemi, sikur që i përshkruari me këto tipare, meriton të identifikohet emrin apo identifikimin me Islam dhe Iman, dhe jo vetëm. Ai është nga të devotshmit e shpëtuar që kanë trasuar rrugën e drejtë.

ADHURIM 24 ORË

ADHURIM 24 ORË

muslim_dua

1. Nijjetin tënd bëje të sinqertë në çdo fjalë dhe vepër që bën.
2. Kërkoje kënaqësinë e Allahut të Madhëruar në çdo gjë.
3. Bëhu i sinqertë dhe besnik.
4. Dhuro sa më shumë lëmoshë, e në veçanti të afërmëve.
5. Dhuro lëmoshë fshehurazi.
6. Fillo me pune te mire qe te merret model.
7. Kërkoje diturinë, mësoje Kur’anin dhe Fikhun.
8. Dëgjo hadithe të Pejgamberit, alejhi’s selam dhe kumtojua të tjerëve.
9. Nderoji dhe respektoji dijetarët.
10. Mëshiroje të voglin, të dobëtin dhe të sëmurin.
11. Urdhëro për të mirë dhe ndalo nga e keqja.
12. Merre abdesin me përpikëri.
13. Kujdesu për adhurimet fakultative në xhami dhe shtëpi.
14. Fali nga dy rekate pas avdesit, në Duha dhe në namaz nate.
15. Përcille ezanin me muezzinin.
16. Përkujdesu që xhamia të jetë sa më e pastër.
17. Bë sa më shumë sexhde që mundesh dhe zgjati ato.
18. Përkujdesu për lutjet tradicionale.
19. Fli me abdes.
20. Fal namaz istihare nëse lind ndonjë nevojë.
21. Ushqe njerëzit.
22. Përhape selamin dhe folu dorë për dore njerëzve.
23. Mbulojua të metat muslimanëve.
24. Gëzoji muslimanët.

Burimi: http://www.alshamsi.net/islam/mel/24_taha_hours.html
Përshtati në shqip: Sedat ISLAMI
22/01/2009, Vushtrri, Kosovë