THIRRJA NË UDHËZIM – FENË E ALLAHUT

Hadithi 10 Thirrja në udhëzim

 

Hadithi 10:
THIRRJA NË UDHËZIM – FENË E ALLAHUT
 
Shejh AbduRrahman SA’DI
 
Ebu Hurejre [Allahu qoftë i kënaqur me të!] transmeton se i Dërguari i Allahut [Paqja qoftë mbi të!] ka thënë: «Kush thërret në udhëzim do të ketë shpërblim sikur të atyre që e pasojnë megjithëqë këtyre të fundit nuk iu pakësohet asgjë nga shpërblimi i tyre. Po kështu, kush thërret në devijim dhe lajthitje, do të ketë mëkat sikur të atyre që e kanë pasuar, edhe pse këtyre të fundit nuk iu pakësohen aspak mëkatet

Transmeton Muslimi.[1]

عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم: «من دعاء إِلَى هُدَى كَانَ لَهُ مِنَ الْأَجْرِ مِثْلُ أجور من تبعه، لا ينقص ذلك مِنْ أُجُورِهِمْ شَيْئًا. وَمَنْ دَعَا إِلَى ضَلَالَةٍ كَانَ عَلَيْهِ مِنَ الْإِثْمِ مِثْلُ آثَامِ مَنْ تَبِعَهُ، لَا يَنْقُصُ ذَلِكَ مِنْ آثَامِهِمْ شَيْئًا»

رواه مسلم.

 

Ky dhe hadithet e ngjashëm me të për tematikë kanë:

–         Nxitjen dhe motivimin për të thirrur e ftuar në fenë e Allahut,

–         Vlerën e Thirrësit në Rrugën e Allahut

–         Vërejtje për t’iu shmangur thirrjes në rrugë të gabuar, gjegjësisht në gjëra të kota e të gabuara

–         Pesha e madhe e mëkatit të atij që thërret në të keqen dhe dënimi i tij.

[Udhëzimi]: nënkupton dijen e dobishme dhe veprën e mirë.

–         Kushdo që ka përvetësuar një dije, nëse atë ua përcjell tët tjerëve, që të kenë dobi prej saj, ai është Thirrës në Udhëzim

–         Kushdo që thërret në ndonjë vepër të mirë, e cila ka të bëjë me përmbushjen e ndonjë detyrimi karshi Allahut ose karshi njerëzve, është Thirrës në Udhëzim

–         Kushdo që jep një këshillë fetare apo tjetër por me të cilën synohet arritje deri tek feja, është Thirrës në Udhëzim

–         Kushdo që merret model në dijen e dobishme dhe veprën e mirë të tij, është Thirrës në Udhëzim

–         Në kudër të udhëzuesit për në të mirën hyn edhe çdokush tjetër që njerëzve ua paraprin me ndonjë vepër të mirë apo projekt të përgjithshëm të dobishëm.

Ndërsa ata që thirrin në të keqen dhe të kotën janë plotësisht në kundërshtim me këta që thërrasin në udhëzim:

–         Thirrësit në udhëzim janë prijës të të devotshmëve dhe elitë e përzgjedhur e besimtarëve

–         Thirrësit në devijim janë prijës të atyre që i thërrasin e çojnë në Xhehennem

–         Çdokush që ndihmon të tjerët për vepra të mira dhe devotshmëri, llogaritet në mesin e Thirrësve në Udhëzim

–         Çdokush që ndihmon të tjerët për mëkat dhe armiqësi, është bashkëpjesëmarrës në thirrjen për të kotën dhe të gabuarën.

 

[1] Transmeton Muslimi në Sahih, nr. 2674.

FEJA ËSHTË SINQERITET DHE KORREKTËSI

Temim ed-Dari [Allahu qoftë i kënaqur me të!] tregon se i Dërguari i Allahut [Paqja qoftë mbi të!] ka thënë: «Feja është sinqeritet dhe korrektësi!» Feja është sinqeritet dhe korrektësi!» Feja është sinqeritet dhe korrektësi!» Me kë?– e pyetën. Tha: «Me Allahun, Librin e Tij, të Dërguarin e Tij, prijësit e muslimanëve dhe muslimanët në tërësi

Transmeton Muslimi.[1]

عَنْ تَمِيمٍ الدَّارِيِّ رضي الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم:

«الدِّينُ النَّصِيحَةُ، الدِّينُ النَّصِيحَةُ، الدِّينُ النَّصِيحَةُ. قَالُوا: لِمَنْ يَا رَسُولَ اللَّهِ؟ قَالَ: لِلَّهِ، وَلِكِتَابِهِ، وَلِرَسُولِهِ، وَلِأَئِمَّةِ الْمُسْلِمِينَ وعامتهم»

رواه مسلم.

 

 

Këtë fjalë (Feja është sinqeritet dhe korrektësi!») Profeti [Paqja qoftë mbi të!] e përsëriti disa herë për t’i vënë theks rëndësisë që ka por edhe për të këshilluar ummetin që ta marrin me seriozitet të madh dhe ta dinë bindshëm se tërë feja është e përmbledhur në të, respektivisht në përmbushjen e këtyre pesë detyrimeve.

[Sinqeriteti me Allahun] :

–         Njohje dhe pranim i njëshmërisë së Allahut,

–         Njohje dhe pranim i ekskluzivitetit sa i përket cilësive të përkryera e të përsosura në të cilat nuk pranon asnjë lloj ortakërie,

–         Adhurimi i tij me shpirt e me trup,

–         Kthimi tek Ai me pendim e adhurim çdoherë e në çdo kohë,

–         Kërkimi (lutja) me frikë e shpresë, me pendim e kërkim falje të përhershme, sepse njeriu patjetër do të lë ngec në diç nga detyrimet karshi Allahut apo do të merr guximin në mënyrë të verbër që t’i qaset disa mëkateve, kështu, në këto rrethana, mbyllja e plasaritjeve të shkaktuara, nga njëra anë, dhe  plotësimi i  fjalës dhe veprës,  nga ana tjetër, nuk arrihen ndryshe vetëm se me pendim të vazhdueshëm dhe kërkim falje të përhershme.

[Sinqeriteti me Librin e Tij] : Duke e nxënë përmendësh -memorizuar, medituar, mësuar shprehjet dhe domethëniet e tij si dhe duke u përpjekur e angazhuar për të vepruar sipas tij dhe për t’ia përcjellë atë njerëzve në përgjithësi.

[Sinqeriteti me të Dërguarin] : Duke e besuar dhe dashur, duke i dhënë përparësi ndaj vetes, bijve dhe pasurisë, duke e pasuar në çdo gjë, e madhe apo e vogël qe, duke mos vënë fjalë para fjalës së tij dhe duke u përpjekur për të përvetësuar udhëzimin e tij dhe për të mbrojtur fenë e tij.

[Korrektësia me prijësit e muslimanëve] : Duke filluar nga kryetari i shtetit e deri tek autoritetet më të ulëta, publike apo private qofshin. Korrektësia në raport me ta manifestohet duke ua njohur pushtetin, duke i dëgjuar dhe respektuar, duke i nxitur njerëzit që t’i respektojnë dhe jo të çohen kundër tyre, udhëzimi i tyre në rrugën e drejtë, këshillimi për atë që është në interes të tyre dhe të popullit si dhe duke përmbushur detyrimet e obligimet karshi tyre.

[Korrektësia me muslimanët në përgjithësi] : Duke ua dashur atë që do për vete, duke urryer për ta atë që urren për vete, si dhe duke nxituar për të jetësuar në praktikë këtë moral, sepse kush do diç, mundohet ta arrijë e realizojë.

Profeti [Paqja qoftë mbi të!] e interpretoi nasihatin (sinqeritetin dhe korrektësinë) me këto pesë gjëra, të cilat përmbledhin detyrimet karshi Allahut, Kur’anit, Profetit dhe të gjithë muslimanëve pavarësisht shtresave e pozitave që kanë. Kështu, me këtë thënie kuptimplote, Profeti [Paqja qoftë mbi të!], arriti të përfshijë tërë fenë në pak fjalë.[2]

[1] Transmeton Muslimi në Sahih, nr. 55. Hadithin e ka përmendur edhe Buhariu në Sahih, por pa sened. Me sened e ka transmetuar në Et-Tarih es-sagir, 2/30 dhe Et-Tarih el-kebir, 1/459.

[2] Shih: Xhamiu-l-Ulum ve-l-Hikem, hadithi i shtatë, 1/221-224.

CILËSITË E BANORËVE TË XHENNETIT

Shejh AbduRrahman Sa’di
Ebu Hurejre [Allahu qoftë i kënaqur me të!] tregon se një beduin kishte ardhur tek Profeti [Paqja qoftë mbi të!] dhe i kishte thënë: Më udhëzo për një vepër, të cilën, nëse e bëj, hyj në Xhennet! Ai i tha: «Ta adhurosh Allahun dhe të mos i përshkruash ortak në asgjë, ta falësh namazin e obliguar, të paguash kontributin e detyruar të zekatit dhe të agjërosh ramazanin.» Beduini tha: Pasha Atë, në dorën e të Cilit është shpirti im, kësaj nuk do t’i shtoj dhe as mungojë asgjë! Kur shkoi, Profeti (i) tha (të pranishmëve): «Kë e gëzon shikimi në banorët e Xhennetit le të shikojë në këtë njeri!»
Transmetim unanim. [Transmetojnë Buhariu në Sahih, nr. 1397, dhe Muslimi në Sahih, nr. 14. Teksti është i Muslimit.]
Komentim:
Përkitazi me temën e hadithit janë transmetuar hadithe të shumta, të cilat njëzëri pohojnë se ai që kryen obligimet e ngarkuara nga Allahu, obligime të përbashkëta apo të veçanta/individuale qofshin këto, fiton Xhennetin. Kështu, kush përmbushë detyrimet dhe i shmanget ndalesave, meriton hyrjen në Xhennet dhe shpëtimin nga Xhehennemi, sikur që i përshkruari me këto tipare, meriton të identifikohet emrin apo identifikimin me Islam dhe Iman, dhe jo vetëm. Ai është nga të devotshmit e shpëtuar që kanë trasuar rrugën e drejtë.

AGJËRIMI NË HADITHE

Hadithi i parë: “Kush agjëron Ramazanin me besim…”
Ebu Hurejre [Allahu qoftë i kënaqur me të!] transmeton se i Dërguari i Allahut [paqja dhe shpëtimi qofshin mbi të!] ka thënë:
“من صام رمضان إيمانا واحتسابا ، غُفر له ما تقدم من ذنبه
Kush agjëron Ramazanin me besim dhe llogari, i falen mëkatet e mëhershme!”
Hadithin e transmetojnë Buhariu dhe Muslimi [Allahu i mëshiroftë!]
Shprehjet e paqarta të hadithit:
– ‘Imanen’ (إيماناً) – me besim: qëllimi me besim është bindja në obligimin e agjërimit të Ramazanit.
– ‘Ihtisaben’ (احتساباً) – llogari: Ihtisabi është të kërkosh dhe shpresosh në shpërblimin e Allahut të Lartësuar.
Reflektimet e hadithit:
Thënia profetike: “Kush agjëron Ramazanin” është formë e përgjithshme, që përfshin të dy gjinitë, meshkujt dhe femrat.
Hafidh Ibni Haxheri në Fet’hu-l-Bari, ka thënë: “Qëllimi me ‘besim’ është bindja se agjërimi i Ramazanit është obligim. Ndërsa qëllimi me ‘llogari’ është kërkimi i shpërblimit prej Allahut të Lartësuar.” Hitabiu thotë: ‘Ihtisabi’ e ka kuptimin e vendosmërisë (ar. el-azimeh), e që nënkupton agjërimin duke shpresuar në shpërblimin e Allahut dhe duke mos e perceptuar agjërimin si të rëndë apo duke mos i menduar ditët e tij si të pasosura.
Ka thënë Imam Neveviu: Domethënia e ‘besimit’ ka të bëjë me vërtetimin se ai (Ramazani) është i vërtetë dhe (se agjëruesi është) i bindur për (apo kërkon me maturi) vlerat e tij. Ndërsa ‘ihtisabi’ ka për qëllim se ai me këtë vepër synon vetëm kënaqësinë e Allahut të Lartësuar dhe jo se do që ta shohin njerëzit, apo gjëra tjera të ngjashme që bien ndesh me sinqeritetin (ihlasin).
Thënia “…i falen mëkatet e mëhershme!” është përgjigje e kushtit, të përmendur paraprakisht: kush agjëron Ramazanin ashtu siç kërkohet, duke besuar në Allahun dhe në urdhrat e Tij, në këtë rast edhe agjërimin, si dhe shpreson në shpërblimin e Allahut, atëherë ajo që shpresohet prej Allahut është falja e mëkateve të mëparshme.
Në një version të Imam Ahmedit, hadithit i është dhënë dhe një shtojcë: “i falen mëkatet e mëhershme dhe të mëvonshme” (غفر له ما تقدم من ذنبه وما تأخر), por shtesa është e refuzuar, siç nënvizon Shejhu Shuajb Arnauti në komentet – shënimet që i bënë Musnedit të Imam Ahmedit.
Në hadith është përmendur se agjërimi fal mëkatet e mëhershme, por, për qëllim është falja e të gjitha mëkateve apo vetëm mëkateve të vogla? Dijetarët kanë sqaruar se falja vlen vetëm për mëkatet e vogla, ndryshe, për të mëdhatë duhet doemos pendim. Ibji Abud-l-Berr-rri në librin e tij ‘et-Temhid’ përcjell edhe konsensusin e dijetarëve muslimanë ndërsa argumenton me disa hadithe, një prej të cilëve edhe hadithi që është shënuar në dy Sahihët:
“الصلوات الخمس، والجمعة إلى الجمعة، ورمضان إلى رمضان؛ مكفرات لما بينهن ما اجتنبت الكبائر
Pesë namazet ndërmjet tyre, xhumaja deri në xhuma dh Ramazani deri në Ramazan, i falin mëkatet ndërmjet tyre, me kusht që të jenë shmangur mëkatete e mëdha!”

Burimi: http://www.alssunnah.com
Përshtati në shqip: Sedat ISLAMI
Ramazan, 1433 (Korrik, 2012)

ORIENTALISTËT DHE SHTREMBËRIMI I SUNNETIT – HADITHI “JU JENI MË TË DITUR PËR PUNËT E DYNJASË” SI SHEMBULL

Dr. Sa’d el-UTEJBI

Disa muslimanë i qasen teksteve (fetare) duke mos kuptuar fare qëllimet e tyre apo duke i interpretuar në kundërshtim me domethëniet e vërteta të tyre. Belaja bëhet më e madhe kur për mbështetje dhe referencë kanë kontributin e disa orientalistëve, të cilët, për vendosjen (legjitimimin) e disa parimeve ndoqën rrugën e mashtrimit dhe dredhisë, dhe këtë duke shtrembëruar domethëniet e teksteve kur’anore dhe profetike, në mënyrë që parimet e tyre të zinin vend në mesin e muslimanëve pa ndonjë vështirësi të madhe ose pa kundërshtim. Si shembull konkret për këtë do të merrja shpjegimin e pabazë që i kanë bërë hadithit që flet për endëzimin (shartimin) e hurmave (pallmave), në të cilin Muhammedi [alejhis salatu ves selam] iu thotë disa prej shokëve të tij:

“أنتم أعلم بأمر دنياكم

Ju jeni më të ditur për punët tuaja të kësaj bote.”[1]

Disa orientalistë fjalën “dynja” (botë) e kanë shpjeguar nga perspektiva e tyre kishtare dhe nga ideja shekullare e ndarjes së fesë nga shteti, në mënyrë që kuptimi i hadithit të përputhet me perceptimin e tyre perëndimor shekullar. Ide të tilla nuk përqafuan vetëm pasuesit e tyre jomuslimanë, fatkeqësisht, pasues patën edhe nga radhët e muslimanëve, gjithsesi të paditur. Pretenduan se Islami nuk zotëron politikën, nuk e ka në pushtet atë. Si pasojë e kësaj erdhi deri tek termi ‘Islami politik’ dhe tentativat për të bindur njerëzit se kinse Islami, parimisht, nuk flet për politikën porse kjo është diç ë në të ka hyrë më vonë.

Shejhu Ahmed Shakir [Allahu e mëshiroftë] duke folur për hadithin në fjalë ka thënë: “Ky hadith është prej atyre haditheve me të cilat kanë gumëzhirë ateistët e Egjiptit dhe pjella evropiane në të, robër orientalistësh qofshin apo student misionarësh të krishterë, e të cilët e morëm si bazë për të argumentuar kundër sunnitëve dhe ithtarëve të tyre, (kundër) shërbyesve të sheriatit dhe ruajtësve të tij. Sa herë që kanë dashur ta mohojnë ndonjë hadith, apo ta injorojnë ndonjë fesë të fesë që ka të bëjë me raportet njerëzore dhe shoqërore, i janë referuar kësaj logjike se kinse kjo është prej çështjeve të kësaj bote (që nuk ka lidhje me fenë). Ata mbështeten në transmetimin e Enesit: “Ju jeni më të ditur për punët tuaja të kësaj bote.”ndërsa Zoti e di se ata nuk kuptojnë fare nga kjo fe…Hadithi është i qartë dhe i kuptueshëm. Ai nuk bie ndesh me asnjë tekst dhe as që dëshmon se me Sunnetin nuk argumentohet për të gjitha çështjet. Kjo për shkak se i Dërguari i Allahut nuk flet nga hamendja. Kësisoj, tërë atë që e sjell ai është fe dhe legjislacion: “…e nëse e respektoni, do të udhëzoheni…”[2] Ajo për të cilën diskutohet ka të bëjë me rrëfimin e endëzimit të pallmave, ku (Muhammedi [alejhis salatu ves selam]) iu ka thënë: “Nuk mendoj se kjo (formë e endëzimit) iu bën punë”. Ai (Muhammedi [alejhis salatu ves selam]) nuk urdhëroi e as nuk ndaloi, nuk tha se po thotë – rrëfen diç prej Allahut dhe as që vuri bazat e një tradite (sunneti), që orientalistët ta kenë si mbështetje për të shkatërruar bazën e fesë. E tëra që bëri ishte mendim (supozim) për të cilin kërkoi ndjesë “Mos më qortoni për shkak të këtij mendimi” E tash, ku është kjo në raport me atë me të cilën akuzohet?! Allahu na udhëzoftë neve dhe ata në rrugën e drejtë!” (Sherhu-l-Musned, 2/364-365)

Këto domethënie të shtrembëruara të mveshura këtij hadithi dijetarët muslimanë bashkëkohorë nga të gjitha trevat islame i kanë refuzuar duke sqaruar se shpjegimi i orientalistëve është qëllimkeq, i shtrembëruar, me prapavijë dhe se asnjëri nga dijetarë islam dhe nga komentuesit e haditheve nuk e ka thënë një gjë të tillë. Madje ky shpjegim i orientalistëve bie ndesh me tekstet e Kur’anit dhe Sunnetit që shpjegojnë dispozitat e Islamit dhe rregullat e tij të urta për të gjitha problemet e jetës.

Është më se ditur se, si pjesë e aprovuar e parimeve të fesë, është që: Teksti të mos komentohet si i izoluar nga tekstet tjera dhe as nga rregulli i përgjithshëm se çdo gjë që vjen nga Muhammedi [alejhis salatu ves selam] është ligj (sheriat), me përjashtim të asaj që me argument vërtetohet se është përjashtim (nga rregulli).

Dijetarët kanë sqaruar se ndalimi i endëzimeve nuk ka qenë ndalesë fetare por mendim i tij personal dhe se hadithi ka të bëjë me çështjet e të mbjellave, shartimit të pemëve dhe gjërave tjera materiale nga ligjet e kësaj gjithësie dhe rregullat e saj, e të cilat vijnë si rezultat i zbulimit nëpërmjet ekspertizave në laboratorë shkencorë. Këto gjëra që në fakt i janë lënë profesionistëve të fushave përkatëse edhe pse, prapë, nga një këndvështrim tjetër, i nënshtrohen fesë. Fjala është për rregullin fetar të përgjithshëm: “Gjërat e dobishme parimisht janë të lejuara derisa të mos vërtetohet e kundërta (ndalesa).”

Allahu i shpërbleftë dijetarët tanë të sinqertë, të cilët me përkushtimin më të madh ruajtën këtë kredo dhe këtë fe, duke ruajtur kështu origjinalitetin e saj. Nuk ndodhë të shfaqet risi, madje edhe e kësaj natyre, e që të mos zhvleftësohet prej tyre. Kështu, parimet e fesë mbetën të qarta dhe të pastra, të nditshme, që ndriçojnë rrugën dhe udhëzojnë të hutuarit!

Burimi: http://www.al-madina.com/node/388397/risala

Përktheu: Sedat ISLAMI, 2012

——————————————————————————–

[1] Hadithin e transmeton Imam Muslimi në Sahihun e tij, nr. 2363. Përkthyesi.

[2] Pjesë e ajetit 54 nga kaptina en-Nur. Përkthyesi.