Fjala që del prej shpirti dhe tjetra prej goje

Njëri nga gjeneratat e para e pyeti një dijetar: Përse na ndodhë që kur ta dëgjojmë Hasan Basriun të rrëmbehemi nga emocionet ndërsa kur t’i dëgjojmë të tjerët nuk ndikohemi aspak? ‘Për shkak se vajtuesja me pagesë nuk është e ngjashme me vajtuesen që ka humbur të birin!’

Shënim: ‘Vajtuesja’ ka ardhur në kuptim alegorik të dikujt që përjeton atë që e shpreh, pra që fjalët i dalin nga zemra, ndryshe nuk nënkupton legjitimim të vajtimit për të vdekurin.

By Hoxhë Sedat ISLAMI Posted in Dave

URTËSIA E MUAVIUT [Allahu qoftë i kënaqur me të!]

Muavi ibn Ebi Sufjan, ky sahabi i shquar për butësi dhe urtësi, një ditë tha një fjalë të madhe.

Unë nuk e vë shpatën atje kur mund ta vë shkopin, sikur që nuk e vë shkopin atje ku mund ta vë gjuhën. Sikur ndërmjet meje dhe njerëzve të mos kishte tjetër gjë që na mban bashkë vetëm se një fije floku, do ta mbaja: nëse ata e tërheqin, unë do ta lëshoja, e nëse ata e lëshojnë, unë do ta tërheqja.

Përkujdesuni për shoqërinë tuaj dhe zgjidhni ata siç i zgjidhni pemët më të mira. Jeta meriton të kalohet me shokë besnikë. Ndejat me burra janë pasuri më e madhe se çdo gjë tjetër. Kjo fija e flokut të Muaviut është diç që, në këtë vorbull zhvillimesh të paqëndrueshme shoqërore, njerëzit po e harrojnë. Njeriu më i mençur është ai që e kupton atë dhe e trajton siç duhet. Kështu, njerëzit i mbesin miq ndërsa dashuria, respekti dhe mirëkuptimi ndërmjet tyre nuk mungojnë.

 

Përshtati: Dr. Sedat Islami

TRESHET E PENDIMIT

Abdullah ibn Ahmed el-Havil

 

Kushtet e pendimit

  1. Keqardhja për të kaluarën
  2. Braktisja e menjëhershme e mëkatit
  3. Vendosmëria për të mos iu kthyer më kurrë atij mëkati

Kushtet e vlefshmërisë së pendimit

  1. Sinqeriteti
  2. Të jetë pendimi në kohën e mundësisë së pranimit, pra të jetë para vdekjes së peronit dhe para lindjes së diellit nga perëndimi
  3. Të drejtat t’iu kthehen pronarëve të tyre

Frytet e pendimit

  1. Dashuria e Allahut
  2. Falja e mëkateve
  3. Shndërrimi i të këqijave në të mira

Çfarë duhet braktisur pas pendimit

  1. Braktisja e vendeve ku ke bërë mëkat
  2. Braktisja e shoqërisë me të cilët ke bërë mëkate
  3. Braktisja e veglave dhe gjërave me të cilat ke bërë mëkat

Çfarë ndihmon në përforcim në pendim

  1. Këshilluesi që flet (Kur’ani)
  2. Këshilluesi i heshtur (vdekja)
  3. Shoqëria e zgjedhur

Çfarë e pengon pendimin

  1. Shpresa e madhe
  2. Zvarritja e pendimit
  3. Shoqëria e keqe

Pasojat e braktisjes s pendimit në këtë botë

  1. Ngushtimi i gjoksit
  2. Vështirësimi i punëve
  3. Përfundimi i keq (i jetës)

Mirësi të pendimit

  1. Lumturia shpirtërore
  2. Shtimi i furnizimit
  3. Vdekja e mirë

 

Përshtati: Dr. Sedat ISLAMI

Burimi: http://saaid.net/Doat/alhaweel/10.htm

 

 

TRE ORIENTALIST PËR PËRHAPJEN E ISLAMIT

‘Përhapja e Islamit’ ka qenë tezë diskutimi e kamotshme ndërsa shpeshherë tezave të ofruara nga studiues të ndryshëm nuk iu ka munguar ngjyra e urrejtjes dhe armiqësisë. Instrumentalizimi i shkencës nga politika dhe varësia ndaj saj ka bërë që ajo të verbërohet para të vërtetës. Portretizimi monstruoz i Islamit, si fe, dhe ithtarëve të tij, si njerëz, është shkaktari kryesor i paragjykimeve ndaj që edhe sot e kësaj dite ekzistojnë, dhe jo vetëm atyre. Shkencëtarëve servilë i faturohet edhe faji i krijimit të një ambienti të përshtatshëm edhe për vagabondë dhe maniakë, të cilët me laps në dorë dinë tua kalojnë për marrëzi edhe shkencëtarëve servilë. Për pasojë, sot shohim teza për ‘përhapjen e Islamit’ që vërtetë ngjajnë me skenarë të filmave horrorr. Fenë, të cilën Allahu i Madhëruar e shpalli shpëtim për njerëzimin dhe në të cilën ndaloi konvertimin me dhunë (Kur’ani: 2:256), mundohen ta paraqesin si të keqen më të madhe të njerëzimit.

Personalisht, nuk dyshoj në karakteret servile dhe qëllimet materiale të shumë prej këtyre “hulumtuesve” që si urithë i kanë hyrë shkencës brenda për ta shkatërruar. Kam këtë bindje ndërsa për bazë kam personalitete të shumta nga bota akademike që para të vërtetës nuk kanë mbyllur sytë, veçanërisht për çështjen që po diskutojmë. Muhammed Fethullah Ezzijadi, në librin e tij ‘Dhahiretu intishari-l-Islam ve mevkif ba’da-l-musteshrikine minha’ (Dukuria e përhapjes së Islamit dhe qëndrimi i disa orientalistëve ndaj saj), duke shtjelluar qëndrimet e shumë orientalistëve për këtë temë, përmend shumë emra, ndër të cilët, si tolerantë, objektivë dhe realist, veçon tre emra,[1] thëniet e të cilëve duhet të konsultoheshin para se t’i hyhet hulumtimeve për përhapjen e Islamit.

LAURA VAGLIERE: “Askush sot nuk mund të pretendojë se shpata e Çliruesit ka qenë ajo që i ka shtruar (hapur) rrugën përpara Islamit, përkundrazi, në trojet, kur dikur kanë qenë shtetet islame, frerët e pushtetit në duar i kanë marrë qeveri që kanë përkatësi tjera fetare, sikur që për kohë të gjatë në ambienti islame kanë vepruar organizata të fuqishme misionare, por megjithëkëtë, as këto qeveri dhe as ato organizata nuk ia kanë dalë dot ta heqin Islamin dhe ta largojnë atë nga jeta e popujve islamë.”

GUSTAV LE BON: “Kur’ani nuk është përhapur me shpatë…është përhapur vetëm me Thirrje (kumtim), dhe vetëm me Thirrje popujt e kanë përqafuar atë.”

Kur të hulumtojmë për çlirimet e arabëve dhe ngadhënjimet e tyre, lexuesi dot ë mësoj se si forca nuk ka qenë shkak i përhapjes së Kur’anit dhe se arabët kanë lënë të lirë në fenë e tyre popujt e nënshtruar.”

Henry De Castro: “Askush nuk është detyruar (ta pranojë Kur’anin) as me shpatë dhe as me gjuhë, përkundrazi, ka depërtuar në shpirt me dashuri dhe vullnet të lirë. (Pranimi i tij) Ka qenë si rezultat i aftësisë dhe zotësisë së Kur’anit për të ndikuar dhe marrë (bërë) mendjet (për vete).

Me qasje sikur këto ndaj Islamit, bota sot do të ishte më e qetë, më në harmoni dhe me më shumë respekt për njëri tjetrin.

[1] Shih: Ezzijadi, Muhammed Fethullah. (1983) Dhahiretu intishari-l-Islam ve mevkif ba’da-l-musteshrikine minha. Tarablus: El-Minshietu el-ammetu li-n-neshri ve-t-teuzië ve-l-i’lam. F. 304-305.

 

EMRAT E PROFETIT ﷺ

Dr. Jahja Ibrahim El-Jahja

Xhubejr bin Mut’im transmeton se Profeti ﷺ ka thënë: «Unë kam pesë emra: Unë jam Muhammedi, Ahmedi, Mahiu –që me mua Allahu asgjëson kufrin, Hashiri (I ringjalluri ose Mbledhësi) –që njerëzit ringjallen (ose mblidhen) tek këmbët e mia, dhe Akibi.»[1]

Ebu Musa tregon: I Dërguari i Allahut ﷺ na i përmendte emrat e tij e thoshte: «Unë jam Muhammedi, Ahmedi, Mukaffiu, Hashiri, Nebijju-t-teubeti, dhe Nebijju-rr-rrahmeti.»[2]
Buhariu transmeton nga Ebu Hurejre [Allahu qoftë i kënaqur me të!] se Profeti ﷺ ka thënë: «A nuk mahniteni se si Allahu më mbron nga sharjet dhe mallkimi i kurejshëve?! Shajnë e mallkojnë duke thënë mudhemmem (i nënçmuar) ndërsa unë jam Muhammed.»[3

Poeti ka thënë:
Për ta lartësuar, i dha emër nga emri i Vet
Pronari i Arshit është Mahmud ndërsa ky është Muhammed

Emri ‘Akib’, siç qëndron tek Tirmidhiu, ka kuptimin: ‘Ai, pas të cilit nuk ka profet.’

Ibn Haxheri ka thënë: “Ajo që mund të kuptohet nga hadithi është se Profeti ﷺ ka dashur të thotë: ‘Unë kam pesë emra, me të cilët jam veçuar dhe me të cilët askush para meje nuk është emërtuar, ose në popujt para nesh nuk iu kushtuar rëndësi dhe nuk kanë qenë të njohur’ Pra, është synuar shpjegimi i këtyre pesë emrave dhe karakteristikave të tyre, e jo përmbledhja e të gjithë emrave të Profetit ﷺ.”[4]
Sipas Suhejliut, kanë qenë vetëm tre veta para Muhammedit ﷺ që kanë bartur këtë emër,[5] derisa Ibn Haxheri thotë të ketë shkruar një libër përkitazi me emrat e Profetit ﷺ ku k ardhur në përfundim se kanë qenë gjithsej pesëmbëdhjetë veta ata që janë quajtur para tij me këtë emër.[6]

Përkitazi me emrat e Profetit ﷺ janë shkruar libra të shumta, në disa prej të cilave janë përmendur madje treqind emra por që nuk janë dokumentuar me tekste të besueshme, në ndërkohë që disa kanë qenë tipare e disa madje as në tekstet fetare nuk kanë ardhur si emra, si p.sh. emri Lebineh (qerpiç; tullë) në hadithin e Ebu Hurejres [Allahu qoftë i kënaqur me të!]: «Shembulli im dhe shembulli i Profetëve tjerë është si shembulli i një njeriu që ka ndërtuar një shtëpi, të cilën e ka plotësuar dhe e ka përsosur, përveç një vendi ku mungon një tullë. Atëherë njerëzit që hyjnë në të, kënaqen nga bukuria e saj, por thonë: ‘Sikur ta kishte edhe një tullë ky vend (shtëpia do të ishte e mrekullueshme)/!»[7]

Ndërsa sa i përket ofiqit të Profetit ﷺ, ai është ‘Ebu-l-Kasim.’ Dëshmi për këtë kemi hadithin e Enesit i cili tregon: ‘Profeti ﷺ ishte në treg kur një njeri thirri: Ja Eba-l-Kasim! Profeti u kthye dhe tha: Vëni emrin tim por jo edhe ofiqin!’[8]

——————————————————————

[1] Buhariu, nr. 3532, dhe Muslimi, nr. 2354. Kuptimi i emrave: Muhammed: Shumë i lëvduar.; Ahmed: Më i lëvduar se çdokush tjetër.; Mahi: Asgjësuesi, çrrënjosësi i idhujtarisë dhe pabesimit ; Hashir: I ringjalluri ose Mbledhësi që njerëzit ringjallen ose mblidhen tek ai. Siç qëndron në Sherhu-s-Sunneh, kuptimi është: ringjallen pas meje sepse Profeti ﷺ ringjallet i pari.; Akibi: Siç edhe shpjegohet në hadithin e Tirmidhiut, që autori e përmend në vazhdim, Akib ka kuptimin e profetit të fundit pas të cilit nuk ka profet. Përkthyesi.

[2] Muslimi, , nr. 2355. Kuptimi i emrave: Mukaffiu: Pasuesi, që ka pasuar profetët, ka ardhur pas tyre. Për këtë shkak thuhet se ky emër ka kuptimin e ngjashëm me emrin Akib.; Nebijju-t-teubeti: Profeti i pendimit; Nebijju-rr-rrahmeti: Profeti i mëshirës.

[3] Nr. 3533.

[4] Fet’hu-l-Bari, 6/642.

[5] Err-rreud en-unf, 2/151.

[6] Fet’hu-l-Bari, 6/642.

[7] Buhariu, nr. 3535, Muslimi, nr. 2286.

[8] Buhariu, nr. 110, Muslimi, nr. 2131. Shih edhe: Fet’hu-l-Bari, 6/647.