REFLEKTIME TË PËRSOSURISË ISLAME NË FESTËN E KURBAN BAJRAMIT

HYRJE

Secili popull ka festën e vet dhe kjo është festa jonë![1]”, është kjo një thënie e Pejgamberit Muhammed a.s., me të cilën zgjodhëm për ta hapur ligjëratën e kësaj dite të madhe, jo vetëm për të dëshmuar praninë e anës festive në Islam por edhe elementet e saja origjinale, në të cilat edhe fshihet madhështia e saj. Festa në Islam ka bazament, motiv, mësime dhe natyrë të veçantë celebrimi. Më qartë, festat janë të përcaktuara fetarisht[2], lidhen me adhurime të caktuara[3], kanë mësime tejet edukative dhe nuk kalojnë asnjëherë në shthurje. E këtillë është edhe festa e Kurban Bajramit që tani veç kemi filluar kremtimin e saj. Bile, ajo ka disa veçori shtesë të cilat e bëjnë edhe më madhështore:

  • në aspektin kohor, Kurban Bajrami bie në njërin prej muajve të shenjtë, në muajin dhul hixhe, e më saktë në dhjetë ditët e para të tij, që konsiderohen ditët më të mira. Paraprihet nga Dita e Arafatit, agjërimi i së cilës shlyen mëkatet e dy viteve;
  • në aspektin gjeografik, Kurban Bajrami lidhet me kryerjen e haxhillëkut në Mekkë, në vendin më të shenjtë në rruzullin tokësor;
  • në aspektin ritual, Kurban Bajrami lidhet me kryerjen e haxhillëkut, shtyllës së pestë të Islamit[4].

Continue reading

Advertisements

“NUK ËSHTË PUNË E IMJA, NUK MË INTERESON!”

Hyrje

Në kohën e Sulltan Sulejman Kanunit ishte një asket i njohur, i quajtur me emrin Jahja efendiu. Për shkak të dijes dhe devotshmërisë, gëzonte respekt të veçantë tek Sulltani, për më tepër, ishin edhe vëllezër nga qumështi. Sulltani, tani që kishte zgjeruar dhe shtrirë pushtetin, kishte diç që e brengoste dhe për të cilën kërkonte përgjigje. Mori lapsin dhe i shkroi Jahja Efendiut për këtë çështje:

“Jahja Efendi,

Zoti i Madhëruar iu ka nderuar me dije të çmuar dhe të rrallë, andaj tregohuni i mirë me ne dhe na mësoni nga dija juaj: kur rrënohen shtetet dhe cili do të jetë fati i osmanlinjve?”

Jahja efendi e mori letrën dhe e lexoi. U mendua gjerë e gjatë dhe në fund i ktheu përgjigje me këto dy fjalë:

Nuk është punë e imja, nuk më intereson!

Sulltani, që e dinte se në këtë përgjigje fshihej ndonjë urtësi e madhe por që sipërfaqësisht nuk mund ta lexonte dot, mori rrugën dhe shkoi tek Jahja efendi, prej të cilit kërkoi me mirësjellje shpjegim se çfarë kishte dashur të thoshte në përgjigjen e tij!…

Të dashur vëllezër!

Përgjigjet e Jahja efendiut, që do t’i përmendim në vijim, janë përgjigje edhe për kohën tonë dhe problemet tona, andaj edhe janë temë e kësaj hutbeje sot. Jahja efendi iu drejtua Sulltanit:

“Sulltani im!

Kur në një vend të përhapen padrejtësia dhe korrupsioni ndërsa njerëzit t’i mbyllin para tyre dhe të thonë: ‘Nuk është punë për mua!’ për tu marrë vetëm me punët personale;

Kur çobanët të jenë ata që do ta sulmojnë kopenë ndërsa njerëzit që i shohin dhe njohin do të heshtin;

Kur zëri dhe të qarët e fukarave, nevojtarëve dhe miskinëve të ngritët ndërsa veshët të jenë shurdhuar e të mos i dëgjojë askush dhe asgjë pos gurit dhe drurit;

Kur këto të ndodhin, shteti do të rrënohet, besimi dhe respekti për institucionet do të lëkunden dhe njerëzit nuk do të jenë më të dëgjueshëm! Kështu, pashmangshëm, shteti do të shkojë drejt shkatërrimit të tij ”[1]

A nuk janë këto përgjigje, përgjigje edhe për kohën tonë?!

A nuk na kanë ngulfatur zullumi dhe korrupsioni ndërsa ne heshtim dhe i miratojmë?!

A nuk janë pushtetarët ata që më së shumti e dëmtojnë popullin?!

A nuk kemi të varfër e skamnorë që vuajnë për kafshatën e gojës?!

Së këndejmi, këto përgjigje të Jahja efendiut janë përgjigje edhe për ne, dhe po deshëm t’i përmbledhim në pak fjalë, do të thoshim: Po heshtëm karshi të keqes, do të shkatërrohemi të gjithë!

 

Të respektuar vëllezër!

[Puna e tjetrit, punë edhe e imja]

Shpeshherë e keqja tentohet të na imponohet si e drejtë individuale për të vepruar dhe shprehur lirshëm atë që e beson, dhe se ne të tjerët, nuk kemi të drejtë të ndërhyjmë në këtë, ngase cenojmë kinse privatësinë e tyre. E keqja më e madhe është kur këto bindje ekzistojnë tek një pjesë besimtarësh, të cilët madje i trumbetojnë këto ide si fe dhe devotshmëri. Ebu Bekri (r.a.) që kishte dëgjuar dis njerëz me ide të këtilla, madje edhe duke u thirrur gabimisht në Kur’an, iu drejtua:

“O ju njerëz! Po iu shoh duke e lexuar këtë ajet:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا عَلَيْكُمْ أَنفُسَكُمْ ۖ لَا يَضُرُّكُم مَّن ضَلَّ إِذَا اهْتَدَيْتُمْ

“O besimtarë! Ruajuni! Kur të gjendeni në rrugën e vërtetë, nuk do t’ju dëmtojë ai që është i humbur…” [El Maide: 105], por po gaboni, ngase unë e kam dëgjuar të Dërguarin e Allahut ﷺ duke thënë: «Nëse njerëzit e shohin të padrejtin duke bërë padrejtësi ndërsa nuk e ndalin, Allahu do t’i përfshijë të gjithë me dënim.» [2]

Së këndejmi, nëse puna e tjetrit më rrezikon, pra lidhet me mua në një ose formë tjetër, atëherë, ajo është dhe punë imja, ndryshe, viktimë e punës së tij bëhem edhe unë. Kequ qëndron arsyeja pse:

[E keqja nuk miratohet kurrë]

Zullumi, korrupsioni dhe çdo dukuri tjetër negative në shoqëri, refuzohet, për shkak se nuk është individi ai që e paguan koston e tyre i vetëm, por e tërë shoqëria. Kështu na mësojnë Kur’ani dhe Sunneti:

وَاتَّقُوا فِتْنَةً لَّا تُصِيبَنَّ الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنكُمْ خَاصَّةً

“Ruajuni ngatërresave, të cilat nuk i godasin vetëm ata që bëjnë keq…” [El Enfalë: 25]

Pra, dënimi nuk merr vetëm zullumqarët.

I Dërguari i Allahut, Muhammedi ﷺ, na e ka përshkruar në mënyrë figurative se si mund të ndodhë kjo. Në hadith të saktë të transmetuar nga Sahabiu Nu’man bin Beshir (r.a.) qëndron: «Shembulli i atij personi, i cili iu përmbahet kufijve të caktuar të Allahut dhe i tjetrit që i shkel, është sikur shembulli i një grupi njerëzish, që hodhën shortin për të siguruar vend në një anije. Disave u ra kuverta e sipërme, kurse të tjerëve kuverta e poshtme. Ata të kuvertës së poshtme, kur u nevojitej ujë, kalonin përmes atyre që ishin në kuvertën e sipërme. Atyre u ra ndërmend se nëse e bëjnë një vrimë në pjesën e poshtme të anijes, nuk do t’i trazonin udhëtarët e kuvertës së sipërme. Nëse ata, të kuvertës së sipërme i lejojnë të bëjnë këtë, të gjithë do të mbyten, ndërsa nëse i ndalojnë, të gjithë do të shpëtojnë.»

Hasan Basriu u pyet:  O babai i Seidit, më trego se si është puna e njeriut që fizikisht nuk ka marrë pjesë në fitnen e Ibn Muhelebit (një kryengritësi rebel) por që e ka mbështetur me gjuhë dhe zemër? Hasani ia ktheu: O biri i vëllait tim, sa duar e mbytën devenë (e Salihut a.s.)? Një dorë e vetme- iu përgjigj. Mirë, po a nuk e shkatërroi Allahu një popull të tërë për shkak se pajtuan me këtë vrasës dhe e përkrahën atë?!- i tha.[3]

Së këndejmi:

[Të mos heshtim, por të bashkëpunojmë në të mira]

Ndalimi i të keqes është obligim karshi tjetrit dhe imazhi më i sinqertë i miqësisë dhe vëllazërisë. Po deshëm të:

–          bëjmë jetë larg padrejtësisë,

–          të kemi mirëqenie, dhe

–          drejtësi sociale,

na duhet që të urdhërojmë për të mirë dhe të ndalojmë nga e keqja. Kjo është motoja jonë: bashkëpunimi në punë të mira dhe të mbara, jo në mëkate dhe armiqësi!  Feja është këshillë, andaj po pamë diç të keq, ta ndalojmë me butësi, mirësjellje dhe gjakftohtësi, sepse vetëm kështu shpëtojmë ne dhe i shpëtojmë gabimtarët nga radhët tona!

 

————————————-

[1] Osman Nuri Topbaş, YÜZAKI DERGİSİ, Yıl: 2017 Ay: Ağustos Sayı: 150;

http://www.islamveihsan.com/yahya-efendiden-kanuniye-cevap.html

[2] Sahihu-l-Xhami, nr. 1973.

[3] Imam Ahmedi, Ez Zuhd, fq. 289.

Sedat Islami – HUTBE – Përplasje Konceptesh

Sedat Islami – HUTBE – Përplasje Konceptesh
HUTBEJA e XHUMASË (14 – Qershor – 2013) Hoxhë: Sedat Islami , mbajtur në Xhamin: “MIRËSIA” në Vushtrri, Tema: Përplasje Konceptesh !

Realizoi: Studio Rinia Islame Vushtrri
Uebfaqja: http://www.studio-riniaislame.net/
Facebook: http://www.facebook.com/IslamVushtrria
E-mail: riniaislame.vushtrri@gmail.com
Channel: http://www.youtube.com/beratisoft68

HUTBE – Të papriturat e Ditës së Gjykimit

HUTBEJA e XHUMASË (24 – Maj – 2013)
Hoxhë: Sedat Islami, mbajtur në Xhaminë e fshatit Pestovë, Vushtrri.
Tema: Të papriturat e Ditës së Gjykimit
Realizoi: Studio Rinia Islame Vushtrri
Uebfaqja: http://www.studio-riniaislame.net/
Facebook: http://www.facebook.com/IslamVushtrria
E-mail: riniaislame.vushtrri@gmail.com
Channel: http://www.youtube.com/beratisoft68

RËNDËSIA E FITIMIT HALLALL TË PASURISË

RËNDËSIA E FITIMIT HALLALL TË PASURISË

fitimi hallall

Të nderuar vëllezër besimtarë!
Gjendja e rëndë ekonomike që mbretëron në vendin tonë ka bërë, përveç tjerash, që, për të ardhur deri tek sigurimi i një mbijetese solide, njerëzit ndonjëherë të mos zgjedhin mjete a mënyra. Janë përhapur forma të shumta të ndaluara fetarisht të fitimit dhe përvetësimit të pasurisë. Siç është vënë re nga studimet në terren, në popujt e dalë nga luftëra dhe konflikte, këto dukuri janë më të theksuara se tek të tjerët, e rrjedhimisht edhe me më shumë pasoja. Them këtë ndërsa parasysh kam faktin se shumica absolute e këtij populli janë myslimanë, dhe, dukuri të këtilla, si: vjedhja, mashtrimi, kontrabanda, fajdeja, kamata, janë vështirë të paramendueshme në shoqëritë islame. Andaj, sot, të nderuar vëllezër, do të ndajmë bashkërisht këtë kohë të rezervuar për këtë ritual javor tonin, për të mësuar diç rreth konceptit islam për fitimin dhe për rreziqet që paraqet fitimi i ndaluar për besimtarin.
Besimtarë të nderuar!
Myslimanët, ndryshe nga të tjerët, besojnë në Caktimin e Allahut (Kada dhe Kader), se çdo gjë që ndodhë në këtë botë, ndodhë me dijen e Allahut. Në kuadër të kësaj pjese të besimit, hyn gjithsesi edhe përcaktimi për pasurinë.
Allahu i Madhëruar ka thënë:
…Ne kemi përcaktuar ndër ta gjendjen e jetës në këtë botë…“ (ez-Zuhruf, 32)
Pejgamberi [paqja dhe shpëtimi qofshin mbi të!] ka thënë: “Vërtetë, Allahu ka ndarë me jush – ka caktuar moralet tuaja, ashtu siç ka caktuar furnizimet tuaja!”
Një gjë të tillë, Pejgamberi [paqja dhe shpëtimi qofshin mbi të!], na e mëson edhe në raste tjera. Në hadithin të cilin e transmeton Imam Muslimi nga Ibni Mes’udi [Allahu qoftë i kënaqur me të!], Pejgamberi [paqja dhe shpëtimi qofshin mbi të!] thotë: “…pastaj (derisa foshnja është në barkun e nënës, në ditën e 120-të) i dërgohet meleku, i cili e frymëzon me shpirt dhe urdhërohet me katër gjëra: me shkrimin e furnizimit të tij, vdekjes, punës dhe se a do të jetë i pikëlluar apo i lumtur…”
Kjo gjë ka rëndësinë e vet, ngase njeriun do ta pengojë nga kërkimi i furnizimit në gjëra të ndaluara, por, nuk do të duhej të merrej ekstremisht, ngase kësisoj do të keqkuptohej dhe për pasojë do të kishte gjëra, si papunësia, prej të cilave feja është e pastër. Ky hadith nuk thërret për ta braktisur punën, përkundrazi. Besimtari duhet të punojë, të angazhohet, të kërkojë furnizimin me çdo mjet dhe mënyrë të ligjshme dhe vetëm të ligjshme, ngase ai nuk do të vdes pa realizuar atë që ka caktuar Allahu për të. “Vërtetë, Shpirti i Shenjtë (Xhibrili) më frymëzoi në shpirtin tim se askush nuk do të vdesë pa plotësuar paraprakisht furnizimin e tij, andaj, t’ia keni frikën Allahut dhe kërkojeni furnizimin me të mirë!”
Një element tjetër i konceptit islam për fitimin, e që flet për përsosmërinë e Islamit si fe, është edhe vënia e kritereve për botëkuptimet e fitimit. Kamata, kjo sëmundje që po vret, nuk është sikur tregtia, ani pse, sipërfaqësisht, elementi i ‘pëlqimit’ demonstrohet në shitblerje – tregti dhe në kamatë. Kamata është padrejtësi, është shtypje e të varfërve, është armë e shkatërrimit në masë të humanizmit dhe solidaritetit shoqëror. Nga këtu, Allahu ua përkujton njerëzimit parimin e dallimit ndërmjet fitimit të lejuar dhe atij të ndaluar, e thotë:
Ata që e hanë kamatën, ata nuk ngrihen ndryshe vetëm se si ngrihet ai çmenduri nga të prekurit e djallit. (Bëjnë) kështu ngase thanë: “Edhe shitblerja nuk është tjetër, por njësoj sikurse edhe kamata”! E All-llahu e ka lejuar shitblerjen, por e ka ndaluar kamatën… “ (el-Bekare, 275)
Jo vetëm kamata, por çdo formë tjetër e fitimit që bëhet duke shkelur kriteret e parapara, konsiderohet e pavlefshme. Pejgamberi [paqja dhe shpëtimi qofshin mbi të!] kishte kaluar pranë një shitësi ushqimesh, i cili kishte fshehur të metat e artikujve të tij ndërsa kishte shfaqur vetëm elemente të mira. Pejgamberi [paqja dhe shpëtimi qofshin mbi të!] e futi dorën në ushqim dhe pa se ishte i lagur. Ç’është kjo? – e pyeti. E ka lagur shiu – iu përgjigj njeriu. Po atëherë pse nuk e ke vënë këtë sipër – itha ndërsa shtoi edhe këto fjalë që janë si rregull fetar: “Ai që na mashtron ne, nuk është prej nesh!”
Koncepti për fitimin ka dhe një karakteristikë tjetër. Fitimin, në raste të caktuara, edhe nëse është në përputhje me rregullat teknike, e sheh si të dështuar kur ai pushton njeriun aq sa e bën të harrojë edhe adhurimin. Ky nuk quhet fitim. Fitimi, në fakt, do të duhej të ishte motiv për të shumuar rrugët, në mënyrë që të vihet tek fitimi më i madh, kënaqësia e Allahut, ndryshe, humbja e këtij ideali për besimtarin, është humbje që nuk kompensohet me asgjë. Allahu ka thënë:
Po, kur ata shohin ndonjë tregti ose ndonjë aheng mësyhen atje, kurse ty të lënë në këmbë. Thuaju: “Ajo që është tek All-llahu është shumë më e mirë se dëfrimi dhe tregtia, e All-llahu është furnizuesi më i mirë!”“ (el-Xhumua, 11)
Ta humbasësh Xhennetin, është humbja më e madhe që mund ta pësosh. Por jo vetëm Xhennetin, mashtruesit do të humbasin edhe dynjanë. Edhe fitimi, për të cilin sakrifikojnë kaq shumë, pra edhe me Xhennet, do t’iu humb. Allahu ka thënë:
All-llahu e zhduk kamatën dhe e shton lëmoshën, All-llahu nuk e do asnjë besëprerë dhe mëkatar.“ (el-Bekare, 276)
Zhdukja e kamatës –kanë thënë dijetarët- ka kuptimin e humbjes së bereqetit të asaj që është fituar prej kamatës. Njerëzit e tillë, sado që të kenë fituar pasuri të shumta, i sheh gjithnjë duke vrapuar pas saj, sikur i kanë shpirtrat e varfër. Ata, edhe më keq, do t’i humbasin lidhjet me Allahun. Ata do të privohen nga kjo që kanë nevojë më së shumti për të. lutjet e tyre do të refuzohen nga Allahu. Pejgamberi [paqja dhe shpëtimi qofshin mbi të!] ka thënë:
“Allahu është i mirë dhe nuk pranon tjetër përveç të mirës, dhe Allahu ka urdhëruar besimtarët me atë, me të cilën i ka urdhëruar edhe të Dërguarit (Pejgamberët). Thotë Allahu i Madhërishëm: “O ju të dërguar, hani atë që është e lejuar dhe e mirë dhe bëni vepra të mira.“ (el-Mu’minun, 51). Po ashtu thotë: “O ju që besuat, hani nga të mirat që ua kemi dhënë.“ (el-Bekare, 172). Pastaj –vazhdon transmetuesi- (Pejgamberi) përmendi njeriun, i cili udhëton gjatë; flokëshprishur, i ngrit duart kah qielli (e lutet): O Zoti im! O Zoti im!, ndërsa ushqimin e ka haram, pijen e ka haram, është ushqyer nga harami, andaj si t’i përgjigjet (plotësohet duaja) të tillit?!”
Do t’i refuzohet lutja në këtë botë ndërsa në botën tjetër do të ndëshkohet. Pejgamberi [paqja dhe shpëtimi qofshin mbi të!] ka thënë: “Për çdo mish (shëndet) të fituar nga kamata, zjarri do të jetë më meritori për të (djegien e tij).”
Allahun e lusim të na mbrojë nga çdo gjë që tërheq pas vete hidhërimin e Tij!

_______________________________________
Hadithin e transmetojnë Imam Ahmedi në Musned dhe Imam Buhariu në Edebu-l-mufred ndërsa Shejh Albani në Es-silsiletu-s-sahihah, 2714, e vlerëson autentik.
Albani në Mushkiletu-l-fakr, nr. 15, thotë se është autentik.
Hadithin e transmeton Imam Muslimi në Sahihun e tij, nr. 102, Tirmidhiu në Sunen, nr.2224 dhe Ibni Maxheh në Sunen, nr. 1315.
Hadithin e transmeton Imam Muslimi në Sahihun e tij.
Albani në Sahihu-l-xhami, 4395, e vlerëson autentik.