Filozofia e festës në Islam

Advertisements

PARA SE TË GJYKOSH SPROVËN TËNDE

PARA SE TË GJYKOSH SPROVËN TËNDE

 

  • Ndodhë që Allahu i Madhëruar të të sprovojë me njerëzit që ke përreth, në mënyrë që zemra jote të mos lidhet me ta, por të jetë e lidhur me vetëm Atë.
  • Ndodhë që Allahu i Madhëruar të të sprovojë që të del në shesh adhurimi i sabrit (durimit), pajtimit me caktimin e Allahut, vërtetimin e asaj e ti a pajton me Allahun vetëm pse të jep apo pajton me Të dhe ke besë në Të për shkak se Ai është i Gjithëditur dhe i Mëshirshëm.
  • Ndodhë që Allahu të të privojë nga ndonjë mirësi-furnizim që e kërkon, për shkak të dijes së Tij se ajo mund të jetë shkak i devijimit tënd nga feja, i çekuilibrimit të jetës në dynja, apo edhe për shkak se koha e saj nuk ka ardhur ende dhe se Allahu do të të begatojë me të në kohën e duhur.
  • Ndodhë të ta merr ndonjë begati që e ke patur, për shkak se ka parë që zemra jote është lidhur me të, kështu që të sprovon që ta dish se begatitë e dynjasë janë kalimtare dhe se ajo që nuk tretet është vetëm mirësia e Xhennetit.
  • Ndodhë që Allahu të të sprovojë për shkak të një sëmundje që ti fsheh në zemrën tënde dhe nuk ke mundësi vullnetarisht ta largosh, kështu që me problemet dhe vështirësitë që ballafaqohesh, ajo del, largohet nga emra jote, ani pse me dhimbje të vogla. Pastaj, do t@i buzëqeshësh jetës.
  • Ndodhë që Allahu të të sprovojë duke ta vonuar përgjigjen e lutjes sate, në mënyrë që ti t’i shfrytëzosh të gjitha rrugët dhe mundësit, e kur nuk do të mbetet më shpresë në zgjidhjen e problemeve, atëherë Allahu i Madhëruar t’i zgjidh atë prej nga nuk e kujton fare, që ta dish se kujt i detyrohesh për begati dhe mirësi.
  • Ndodhë që Allahu i Madhëruar të të privojë nga dynjaja kur ti e bën adhurimin me qëllimin të arritjes së mirësive të dunjasë, në mënyrë që të të kthehet sinqeriteti dhe ta bësh shprehi adhurimin për Zotin tënd. Pastaj Allahu i Madhëruar ka për të të dhënë shumë sepse asgjë nuk e pakëson pasurinë e Tij!
  • Ndodhë që sprova të të zgjat shumë në mënyrë që gjatë kësaj periudhe të kesh rastin të njihesh më shumë me Të, me butësinë, mëshirën, përkujdesjen e Tij ndaj robërve, të të hapet zemra dhe të të mbushet me dije dhe dashuri për Të.
  • Ndodhë që Allahu të të sprovojë për shkak të shkujdesjes së zemrës sate ndaj edukimit fetar, i komenton gjërat-ngjarjet sikur ato ndodhin vetvetiu, kështu që Allahu të sprovon që të të bëhet e qartë madhështia e Tij, se çdo gjë ndodhë siç Ai e ka paracaktuar.
  • Ndonjëherë ndodhë që Allahu i Madhëruar të të sprovojë me ndëshkim për mëkatet tua, në mënyrë që ta përshpejtosh pendimin e t’i fal mëkatet dhe të pastron prej tyre. Allahu me këtë nuk dëshiron që mëkatet të grumbullohen në zemrën tënde dhe më pas të jetë i vështirë largimi i tyre.
  • Ndonjëherë Allahu të jep diç për shkak të kërkesës sate të vazhdueshme dhe nguljes këmbë në atë gjë, sid he për shkak të shfaqjes së një lloj mospajtimi me caktimin e Tij, që ta shijosh realitetin e asaj gjëje e pastaj ta urresh dhe të bindësh se përzgjedhja e Allahut të Madhëruar ka qenë dhe është më e mira për ty.
  • Prej mirësive të sprovës është se Allahu të të sprovon që të shohësh se ka dhe të tjerë që janë sprovuar, madje shumë më shumë se ti, për tu bindur më pas se megjithatë Allahu të ka mëshiruar dhe është treguar i butë me ty dhe tët huash me zemrën plot: ELHAMDULILAH!!!

 

 

A DO TË QAJNË QIELLI DHE TOKA PËR TY?

Njeriu nuk është krijuar shkel e shko. Ai ka një qëllim, të cilin duhet ta jetësojë. Është ky adhurimi për Allahun e Lartësuar (Kur’ani: Edh-dharijat: 56). Çdo tentim për t’iu shmangur kësaj vije, ka pasojat e veta. Në të vërtetë, njeriu i tillë bëhet i parëndësishëm dhe mungesa e tij është më e dobishme se prania e tij. Vdekja, sipas një definicioni të Pejgamberit [sal-laAllahu alejhi ve sel-lem], paraqet dy lloj rehatie: rehati për të mirin, sepse me vdekjen mbarojnë dhimbjet dhe mundimet, dhe rehati nga i keqi, sepse me vdekjen e tij, njerëzit ndihen të qetë dhe të sigurt.[1] Dhe nuk janë vetëm njerëzit ata që ndihen të qetë. Janë edhe bota bimore dhe shtazore. Edhe këto botë i gëzohen vdekjes së njeriut të keq. Në Kur’an, kjo ndjesi ose ky përjetim është shprehur në një formë interesante, atë të qarit. Allahu i Madhëruar, duke folur për Faraonin kryeneç dhe fundin e tij të hidhur, ndër tjera thotë:

Për ta nuk qajtën as qielli e as toka dhe atyre nuk iu dha afat.“ (Ed-Duhan, 29)

Ibni Kethiri [rahimehullah], duke komentuar këtë ajet, thotë: “Nuk kanë patur vepra të mira që ngritën në qiell e që të qan qielli për mungesën e tyre dhe as në tokë nuk kanë patur vend kur e kanë adhuruar Allahun që ta ndiejë mungesën e tyre. Për këtë, nuk merituan që të afatizohen dhe t’iu shtyhet ndëshkimi për shkak të kufrit, krimit, tiranisë dhe inatit të tyre.”[2]

Pra, për ta nuk paskan qarë qiejt dhe toka.

Mirë, atëherë për kë qajnë qielli dhe toka?

Qielli dhe toka qajnë për besimtarin e devotshëm, për atë që bënë punë dhe vepra të mira. Ibni Abbasi [radijAllahu anhuma], thotë se për besimtarin qanë vendfalja e tij në tokë dhe vendi i ngritjes së veprave të tij në qiell. Katadeja ka thënë: “Nuk ndodhë të vdesë besimtari e të mos qajnë qielli dhe toka për të dyzet ditë. E përse të mos qajë toka për të kur atë e ka ndërtuar (mbushur) me ruku e sexhde?! Përse të mos qajë qielli për atë që tekbiri dhe tesbihu i tij për të ishin si shushurima e bletëve.[3]

Vendi ku je falur, ku ke lexuar Kur’an, ku ke bërë dhikrin, ku ke përkujtuar Allahun, ku ke bërë mirë, do të qajnë për ty. Do të qanë edhe qielli për ato fjalë të bukura, për atë dua dhe lutje, për atë zë Kur’ani…Do ta ndiej mungesën e tyre dhe do të mallëngjehet. Ka thënë Ata el-Hurasani: “Nuk ka njeri i cili bën sexhde në një vend e të mos dëshmojë toka për të ditën e kiametit dhe të mos qajë për të ditën kur vdes.”

Lë gjurmë që të qahet për ty!

Vdekja është e pashmangshme. I pashmangshëm është dhe fakti se nga kjo jetë do të marrësh vetëm veprat e mira. Andaj, nxito e parapriji të papriturave me vepra të mira. Paraprija sëmundjes dhe vdekjes me vepra të mira. Mundohu të lësh sa më shumë gjurmë në këtë tokë, jo vetëm që toka dhe qielli të qajnë, por edhe të dëshmojnë për ty. Ka thënë Ka’bi: Toka ka njerëz për të cilët qanë e edhe njerëz prej të cilëve qanë: njerëzit për të cilët qanë, janë ata që kanë bërë adhurime ndërsa njerëzit prej të cilëve qanë janë ata që kanë bërë mëkate. Le të dëshmojë toka për ty ngase ajo është një nga dëshmitarët e ahiretit. Thotë Allahu i Madhëruar:

Kur të dridhet toka me dridhjen e saj të fuqishme, 2. Dhe të nxjerrë toka atë që ka në brendinë e saj (barrën nga brenda), 3. Dhe njeriu të thotë: “ا’ka kjo (që bën këtë dridhje)?” 4. Atë ditë ajo i rrëfen tregimet e veta.“ (Ez-Zelzele, 1-4)

———————————————-

[1] Buhariu dhe Muslimi transmetojnë nga Ebu Katade el-Ensari se Pejgamberi [sal-laAllahu alejhi ve sel-lem] kaloi një xhenaze ndërsa ai tha:  “مُستريحٌ ومُستراحٌ منه . قالوا: يا رسولَ اللهِ، ما المستريحُ والمستراحُ منه ؟ قال: العبدُ المؤمنُ يَستريحُ من نَصَبِ الدنيا وأذاها إلى رحمةِ اللهِ، والعبدُ الفاجرُ يَستريحُ منه العبادُ والبلادُ، والشجرُ والدَّوابُّ I rehatuar apo të rehatuar prej tij! Thanë: O i Dërguari i Allahut, çfarë është i rehatuar dhe të rehatuar prej tij? tha: Robi besimtar çlodhet nga lodhjet dhe shqetësimet e dynjasë duke kaluar në mëshirën e Allahut, ndërsa prej robit mëkatar çlodhen robërit dhe vendet, pemët dhe kafshët.”

[2] Ibni Kethir, Ismail ibn Umer. (1992) Tefsiru el-Kur’ani-l-Adhim. Ed.2. Kajro: Dar Tajjibe li-n-neshri ve-t-teuzië. 7/253.

[3] Ibni Kethir. (1992) Tefsiru el-Kur’ani-l-Adhim. Ed.2. 7/254.

MË LINI TË FALEM!

Një i vdekur thotë: Më lini të falem!

 

Transmeton Xhabiri se Profeti, alejhi’s salatu ve’s selam ka thënë:

 

إِذَا دَخَلَ الْمَيِّتُ الْقَبْرَ ، مُثِّلَتْ الشَّمْسُ عِنْدَ غُرُوبِهَا ، فَيَجْلِسُ يَمْسَحُ عَيْنَيْهِ وَيَقُولُ : دَعُونِي أُصَلِّي

Kur i vdekuri të hyjë në varr, dielli do t’i improvizohet sikur është në perëndim ndërsa ai (i vdekuri) do të ulet dhe duke fshirë sytë do të thotë: Më lini të falem!” (Transmeton Ibni Maxheh ndërsa Albani e ka vlerësuar per autentik.)

 

Pra, njeriut në varr dielli do t’i shfaqet si imagjinatë, si simbolikë e asaj se besimtarit i bëjnë dobi besimi dhe vepra e mirë. Kështu, kush do këtë mirësi duhet vazhdimisht të praktikojë dhe kujdeset për namazet.

 

Paniku e frika nuk kanë vend. Qetësia shpirtërore, siguria dhe e tërë mirësia është në respektin për Allahun. E pas Teuhidit (monoteizmit) respekti më i madh për Allahun është: namazi, namazi, namazi!!!

 

Duam të lutemi me duanë e babait tonë, Ibrahimit, alejhi’s selam:

 

رَبِّ اجْعَلْنِي مُقِيمَ الصَّلاَةِ وَمِن ذُرِّيَّتِي رَبَّنَا وَتَقَبَّلْ دُعَاء

O Zoti im! Më bën mua nga ata që falin namazin, e edhe prej pasardhësve të mi dhe pranoje lutjen time o Zoti ynë!” Kur’ani, Ibrahim, 40.

 

O Zoti ynë! Lartësoje Muhammedin dhe mëshiroje atë si dhe familjen e shokët e tij!

 

Burimi: http://saaid.net/rasael/649.htm

Përshtati: Sedat ISLAMI