TRAJTIMI I VESVESEVE NË BESIM

AbduRrahman Sa’di
Ebu Hurejre [Allahu qoftë i kënaqur me të!] transmeton se i Dërguari i Allahut [Paqja qoftë mbi të!] ka thënë: “Djalli do t’i vijë ndonjërit prej jush dhe do t’i thotë (bëjë vesvese): Kush e ka krijuar këtë e atë, derisa t’i thotë: Po Allahun, kush e ka krijuar? Nëse dikujt i ndodhë kjo, atëherë le të kërkojë mbrojtjen e Allahut dhe le të stopojë (së marri me këto vesvese).”  Në një version: “…le të thotë: Kam besuar në Allahun dhe të Dërguarin e Tij.”
Transmetim unanim.
Në një version tjetër qëndron: “Njerëzit do të vazhdojnë të pyesin derisa të thonë: Allahun, kush e ka krijuar?”
Referuar këtij hadithi dhe përmbajtjes së tij, njeriu në një ose formë tjetër do të jetë në shënjestër të djallit dhe këtyre mendimeve të gabuara, qoftë nëpërmjet vesveseve të shkaktuar prej tij, qoftë nga sharlatanët dhe ateistët, që kanë qasje të këtilla. Praktikisht, këto dy mënyra të hedhjes së dyshimeve janë konfirmuar: djalli nuk ndalet së ushtruari dhunën e tij psikike ndaj njeriut me pyetje e marrëzi të tilla, veçmas tek ata që nuk kanë bagazh fetar, sikur që ateistët vazhdojnë të mbrojnë qëndrimet e tyre duke mos lënë tribunë e hapësirë pa e shfrytëzuar.
Ky hadith profetik, krahas evidentimit të shkakut të këtyre mendimeve të këqija, ka përshkruar edhe ilaçin adekuat të trajtimit të tyre, i cili përmblidhet në njërën prej tre mënyrave në vijim:
  1. Duke stopuar së marri me mendime të këqija,
  2. Duke kërkuar mbrojtjen e Allahut, dhe
  3. Duke proklamuar besimin në Allahun dhe të Dërguarin e Tij.
Sa i përket të parës, [stopimit të mendimeve të këqija], Allahu mendjes dhe mendimeve i ka bërë limite që nuk mund t’i kalojnë dot, e madje, edhe nëse përpiqen, e kanë të pamundur, sepse përpjekja për të pamundurën është absurditet i llojit të vet. E në këtë aspekt, ky absurditet shprehet më së shumti kur dikush tenton të vargojë një pas një shkaqet dhe faktorët e ekzistencës për të përfunduar deri tek Allahu. Kjo edhe mund të ndodhë, sepse Allahu ka krijuar çdo gjë bashkë me tiparet që kanë dhe: “Kthimi përfundimtar është tek Allahu.” [En-Nexhm; 42] Por, kur mendja të arrijë tek Allahu, atëherë aty duhet të ndalet sepse Allahu është i Pari, që para Tij s’ka qenë askush, është i Fundit, pas të Cilit nuk është askush: fillimi i Tij nuk ka pikënisje, pa marrë parasysh atë që koha dhe kushtet përcaktojnë, sepse, tek e fundit, kohën, kushtet dhe mendjen Allahu i ka krijuar. Së këndejmi, insistimi për të parashtruar këtë pyetje të gabuar është absolutisht i paarsyeshëm, dhe veprim tjetër përveç stopimit të këtyre mendimeve të këqija nuk ka.
[Kërkimi i mbrojtjes së Allahut] është hapi i dytë që ndërmerret për luftimin e këtyre mendimeve të këqija. Siç dihet, djalli nëpërmjet tyre mundohet t’i hedh dyshimet sa i përket Allahut, andaj, nëse dikush gjen mendim të këtillë, le të kërkojë mbrojtjen e Allahut, sepse kush strehohet sinqerisht tek Allahu, Allahu do ta mbrojë nga djalli dhe dyshimet e tij.
Mënyra e tretë është [deklarimi i besimit], që nënkupton të largosh mendimet e këqija me bindje të fortë, pra me të kundërtën e tyre. Allahu dhe i Dërguari i Tij na kanë mësuar se Allahu është i pari, para të Cilit nuk është askush, Ai është Një, nuk ka shok dhe as ortak në krijimtari dhe asgjë tjetër. Kjo bindje mjafton për t’i larguar ato mendime të kota sepse e vërteta mund të kotën ndërsa dyshimet nuk sfidojnë bindjen.
Këto tre mënyra të përmendura nga Profeti [Paqja qoftë mbi të!] zhvleftësojnë këto dyshime, të cilat, për fat të keq, vazhdojnë të jenë në majë të gjuhës së ateistëve. Urdhëroi ‘stopimin’ për të zhvleftësuar zinxhirin e kotë (të shkaqeve), pastaj ‘kërkimin e mbrojtjes së Allahut’, për t’i larguar këto dyshime, dhe urdhëroi besimin e vërtetë, i cili largon këto dyshime. Falënderuar qoftë Allahu:
  • Me stopim, u shkëput e keqja aty për aty,
  • Me kërkimin e mbrojtjes, u shkëput shkaku që ftonte në të keqen, dhe
  • Me besim u strehua tek Allahu dhe u mbrojt me bindje të sakta e korrekte, të cilat largojnë çdo disident e kundërshtar.
Këto tre mënyra janë boshti rreth të cilit sillen shkaqet që largojnë çdo dyshim a bindje të gabuar. Ato duhet marrë në konsideratë çdoherë që na paraqiten gjëra të këtilla ose të ngjashme me to e që prekin në një ose formë tjetër besimin tonë, dhe të cilat i largojmë duke:
  • Zhvleftësuar me fakte e prova,
  • Konfirmuar të kundërtën, pra të vërtetën, pas të cilës nuk ka tjetër vetëm se humbje dhe devijim, dhe
  • Kërkimin e mbrojtjes së Allahut ndaj djallit për të larguar dyshimet që djalli i hedh në ezmer, qoftë në formë të vesveseve, qoftë në formë të epsheve, për tua tendosur besimin dhe për t’i katandisur në mëkate të ndryshme.
Kështu, me durim e bindje, robi arrin shpëtimin nga sprovat e epshit dhe dyshimeve!
Allahut i detyrohemi për sukses dhe shpëtim!

TESTIMI I BINDJES NË FUND TË RAMAZANIT

TESTIMI I BINDJES NË FUND TË RAMAZANIT

 

Agjërimi, edhe pse manifestohet fizikisht duke abstenuar nga ushqimi dhe pija, në esencë ka të bëjë me bindjet. Është veçuar nga adhurimet tjera, si adhurim ekskluziv për Allahun, pikërisht për shkak të bindjeve. Abstenimi nga ushqimi nuk është tjetër vetëm se reflektim i kësaj bindjeje. Në hadith kudsijj qëndron: “…i braktisë ushqimin, pijen dhe marrëdhëniet me gruan për hir Timin…” Pra, njeriu agjëron sepse kërkon kënaqësinë e Allahut dhe shpërblimin e Tij. Bindja, si thelb i agjërimit, vërehet edhe në qëllimin fetar të tij. Allahu në Kur’an na ka mësuar se synim i agjërimit është devotshmëria, pra bindja se duhet respektuar fjalët dhe vendimet e Allahut.

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِن قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ

O ju që keni besuar, agjërimi është obliguar për ju, siç ka qenë edhe për popujt e mëparshëm, që të bëheni të devotshëm!” [El-Bekare: 183]

Tani që jemi afër ndarjes me Ramazanin, bindja është gjëja e parë që duhet ta testojmë, në mënyrë që Ramazani të vazhdojë të reflektojë në jetën tonë edhe pas kalimit të tij. Më qartë, sot duhet t’ia parashtrojmë vetes këtë pyetje:

Çfarë kam në mendje të bëj pas Ramazanit?

Cilat janë planet e mia?

Do t’i kthehem avazit të vjetër apo do të vazhdoj me mësimet e Ramazanit?

Para se të marrim vendimin, të dëgjojmë disa këshilla të dijetarëve të gjeneratave të para. Ka’bi ka thënë: “Kush agjëron Ramazanin ndërsa vendos që Allahut mos t’i bëjë mëkat pas Ramazanit, ai do të hyjë në Xhennet pa u pyetur dhe pa u marrë në llogari. Ndërsa kush agjëron Ramazanin kurse në shpirt fsheh vendosmërinë për t’iu kthyer mëkateve pas Ramazanit, agjërimi do t’i refuzohet.”[1] Bishr Hafiun e pyetën për disa njerëz që në Ramazan adhuronin Allahun dhe përpiqeshin për vepra të mira ndërsa kur mbaronte Ramazanin i ktheheshin avazit të vjetër. Njerëz të këqij janë ata që Allahun e njohin vetëm në Ramazan– u përgjigj ai.[2]

Pra, vendimi që do të marrësh sot ndikon në pranimin ose jo të agjërimit por edhe në reflektimin e tij më pas në jetën dhe veprimtarinë tënde. Që të mos e shkatërrojmë agjërimin tonë, në vazhdim do të përmend disa këshilla që na forcojnë shpirtërisht e fizikisht për të vazhduar me mësimet e Ramazanit.
1. Përkujtimi se mëkatet shkatërrojnë veprat
Mëkatet pas Ramazanit reflektojnë formalitetin tonë në adhurim. Nëse i kthehemi mëkateve, ne d.t.th. agjërimi ka qenë adet, jo ibadet. Kjo nënkupton ta ndërtosh shtëpinë e pastaj ta shkatërrosh atë. Allahu ka thënë:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَلَا تُبْطِلُوا أَعْمَالَكُمْ

O ju që keni besuar! Binduni Perëndisë dhe Pejgamberit (të Tij) dhe mos i prishni veprat tuaja!” [Muhammed: 33]

Në komentim të këtij ajeti, Sa’di ka thënë: ‘Ndalimin për prishjen e veprave përfshin periudhën pas kryerjes së tyre, prishje kjo që bëhet me përmendje të veprave, me vetëmashtrim, mburrje, bërje të mëkateve të cilat zbehin veprat ose i zhveshin nga shpërblimet…’

2. Përfundimi me përulje dhe modesti
Allahu pranon vetëm prej të devotshmëve, kështu që, si besimtarë, me rastin e përmbylljes së veprave, duhet ta të shfaqim përulje dhe modesti, që Allahu të na pranojë. Allahu ka thënë:

وَالَّذِينَ يُؤْتُونَ مَا آتَوا وَّقُلُوبُهُمْ وَجِلَةٌ أَنَّهُمْ إِلَى رَبِّهِمْ رَاجِعُونَ

Dhe, ata të cilët japin (sadaka-zeqatë) nga ajo që u është dhënë, pse dinë se do të kthehen te Zoti i tyre, andaj zemrat e tyre i kanë të frikësuara.“ (el-Mu’minune, 60)

Aliu [Allahu qoftë i kënaqur me të] thoshte: Interesohuni më shumë për pranimin e veprës sesa për kryerjen e saj, a nuk keni dëgjuar Allahun e Madhëruar të ketë thënë:

إِنَّمَا يَتَقَبَّلُ اللَّـهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ

…All-llahu pranon vetëm prej të sinqertëve.” (el-Maide, 27)

Feddale Ibn Ubejdi [Allahu qoftë i kënaqur me të] thoshte: Sikur ta dija se Allahu i Madhëruar ma ka pranuar një vepër, qoftë edhe sa madhësia e kokrrës së bizeles, kjo do të ishte më e dashur për mua se sa dynjaja dhe çdo gjë që është në të, ngase Allahu ka thënë:“…All-llahu pranon vetëm prej të sinqertëve.” (el-Maide, 27)

3. Vazhdimi me frymën e Ramazanit
1)     Ramazani na ka mësuar se ne disponojmë me fuqi dhe potencial shpirtëror e fizik për ta adhuruar Allahun. Kështu, nëse në Ramazan, për hir të Allahut, i kemi braktisur edhe hallallit, si të mos i braktisim haramet pas ramazanit. Nuk kemi ngrënë e nuk kemi pirë, jo pse buka e uji nuk janë hallall, por për shkak se Allahu ka kërkuar prej nesh kështu, e si të mos braktisim atë që me Kur’an e Sunnet na është ndaluar?!

2)     Nëse kemi agjëruar tridhjetë ditë, a nuk kemi mundësi që të agjërojmë dy ditë në javë?? Kemi falur çdo natë nga 20 rekate namaz vullnetar, a nuk kemi mundësi që çdo natë të paktën dy regate t’i falim?! Gjithsesi se po, andaj të vazhdojmë me bindjet dhe praktikën e Ramazanit, që të shpëtojmë në këtë dhe botën tjetër!

3)     Nëse kemi ftuar miq e dashamirë në iftara, nëse kemi dhënë sadaka e lëmoshë, a nuk kemi mundësi që, të paktën, një herë në muaj të ndajmë nga pasuria jonë një pjesë simbolike për të varfrit?

Allahun e lus të na pranojë agjërimin, të na falë gabimet, të na mundësojë ta adhurojmë përherë derisa ta takojmë!

 

 

[1]Letaifu-l-mearif, fq. 136-137.

[2]Miftahu-l-efkar li-t-teehhub li Dari-l-karar, 2/283.

Apel për të ruajtur fëmijët nga loja vetëvrasëse ‘Balena Blu’

Apel për të ruajtur fëmijët nga loja vetëvrasëse ‘Balena Blu’
Përdorimi i internetit tek fëmijët gjithnjë e më shumë po dëshmohet si i dëmshëm. Shkaku i qasjes së lehtë në internet, ka bërë që vëllimi i publikimit të materialeve të dëmshme të jetë i madh. Akoma më shqetësues është fakti kur këto materiale të këqija servohen me ambalazh të së mirës. Fëmijëve dhe adoleshentëve iu ofrohen lojëra, që shkaktojnë çrregullim të personalitetit, agresivitet, e ndonjëherë edhe i nxisin të marrin vendimet më të gabuara në jetë: ta mbysin vetveten.

Siç keni dëgjuar, një nga këto lojëra, ‘Balena Blu’, ka efekte negative në edukim, madje edhe po shtyn fëmijët të kryejnë vetëvrasje. Loja e ka marrë emrin nga fenomeni i balenave blu, të cilat dalin në brigjet e oqeaneve dhe ngordhin pasi humbasin rrugën. Loja manipulon me fëmijën, e shtyn atë të gërvisht shenja në trup, dhe në fund fare, kërkon prej tij ta mbyt veten. Në rast të mos vazhdimit të lojës, administratori i lojës kërcënon fëmijën me shantazh se kinse kanë të gjitha të dhënat e tij dhe se do ta ndjekin kudo që të shkojë. Loja është duke përhapur me shpejtësi të madhe në mbarë Evropën dhe edhe në vendin tonë. Duke qenë se fëmijët janë dhuratë e çmuar nga Allahu, dhe se ne, si prindër, jemi të obliguar të kujdesemi për aspektin shpirtëror, moral dhe material të tyre, atëherë iu bëjmë thirrje që të keni kujdes më të madh sa i përket fëmijëve tuaj. Mos lejoni që ata të bien pre e lojërave të tilla. Mos lejoni që manipulantët të vënë në rrezik jetën e fëmijëve tuaj. Ndani më shumë kohë për fëmijët tuaja dhe edukimin e tyre. Një prind nuk mund t’i dhurojë fëmijës së tij diç me më shumë vlerë se edukata e mirë.

 

DËSHMIA E NJË PRIFTI PËR KUR’ANIN

DËSHMIA E NJË PRIFTI PËR KUR’ANIN
Muhammed Ammare
Orientalisti anglez, W. Montgomery Watt (1909-2006), është një prift anglikan që ka shërbyer në kisha të Londrës, Edinburgut (Skoci) dhe Kudsit. Ai ka kaluar një çerek shekulli duke studiuar për Islamin, filozofinë dhe qytetërimin e tij, e madje ka kryer edhe studimet e larta në filozofinë dhe apologjetikën islame. Është autor i një sërë veprash, të cilat janë përkthyer edhe në arabisht, si: ‘Shkaqet e përhapjes së Islamit’ (1955), ‘Muhammedi në Mekkë’ (1958), ‘Muhammedi në Medinë’ (1961), ‘Islami dhe komuniteti i bashkuar’ (1961), ‘Muhammedi: Profet dhe burrështetas’ (1969), ‘Islami dhe krishterimi në botën moderne’ (1969).

Raportet e Watit me Islamin nuk kanë qenë thjesht akademike; krahas studimeve që i filloi në vitet e tridhjeta, ai edhe bashkëjetoi me realitetin islam dhe testoi në praktikë fetarinë islame dhe jetën shoqërore të muslimanëve. Fryt i kësaj bashkëjetese dhe provë/dëshmi e kësaj përvoje intelektuale dhe praktike të këtij orientalisti, prift bir prifti, që ka mbushur mendjen, jetën dhe veprimtarinë e tij intelektuale, është libri i tij ‘Islami dhe krishterimi në botën moderne’ (1969). Në këtë libër Watt-i ofron një dëshmi të madhe për Kur’anin dhe shpalljen kur’anore, dëshmi kjo e një të krishteri kundër shpifjeve ndaj Islamit dhe islamofobisë së bashkëfetarëve të tij, dhe jo vetëm. Ja dëshmia e Watit:

Kur’ani është shpallja e drejtpërdrejtë e Zotit tek Muhammedi. Për burim ka Allahun andaj edhe shpallje e assesi fjalë e Muhammedit apo produkt i mendimit të tij. Kur’ani është vetëm fjalë e Allahut, me të cilën i është drejtuar Muhammedit dhe bashkëkohësve të tij. nisur nga këtu, Muhammedi është vetëm Profet, i zgjedhur nga Allahu për t’ia kumtuar këtë mesazh fillimisht mekkasëve, e pastaj arabëve mbarë. Nisur nga këtu, ai është një Kur’an me një gjuhë arabe të kulluar. Ka tregues të qartë se Kur’ani nuk i është drejtuar vetëm arabëve, por mbarë njerëzimit. Këtë, mbase më së miri e dëshmon përhapja e Islamit anembanë globit dhe përqafimi i tij nga pothuajse njerëzit e çdo race e etnie. Kur’ani, pavarësisht gjuhës së tij, gëzon pranim të madh tek njerëzit, sepse merret me ta dhe problemet e tyre.

Ne besojmë në korrektësinë dhe sinqeritetin e Muhammedit kur thotë se fjalët e Kur’anit nuk janë fjalë të tij. Edhe atëherë kur Muhammedi sfidoi arabët që të sillnin një Kur’an të ngjashëm me të tij, ne i besojmë, ngaqë njeriu nuk mund ta sfidojë Allahun, sepse ky Kur’an që recitonte Muhammedi ishte i Allahut, jo i tij. i besojmë fuqishëm se është prej Allahut edhe kur kemi parasysh tekstin e kodifikuar brenda mus’hafit, të cilin Allahu, ndonëse ishte shpallur në intervale kohore të ndryshme, kishte marrë përsipër ta përmbledhë në një kontekst të vetëm:Ne, do t’i tubojmë pjesët e tij (Kur’anit), për ta lexuar atë (si është).” [El-Kijame: 17].

Ka dhe dëshmi tjera që konfirmojnë se Islami është -si të thuash- magazinim i fesë së Ibrahimit sipas konceptit fillestar (jo shtrembërimeve të mëvonshme nga dora e njeriut). Kur’ani na e ka miratuar qartë se Islami përputhet plotësisht me fenë e pastër të Ibrahimit, dhe, sikur çifutët dhe të krishterët e kohës të ruanin konceptet fillestare të fesë së tyre, do ta pranonin mesazhin që Allahu ua dërgoi nëpërmjet Muhammedi, mu ashtu siç pati bërë i krishteri Vereka bin Neufel (që konsiderohej të ishte pothuajse i vetmi që ruante konceptin fillestar të krishterimit), i cili sipas rrëfimeve të vërteta, i qe përgjigjur pozitivisht Muhammedit. ”

Këto ishin fjalët e Watt-it, këtij prifti anglikan, i cili e studioi Islamin pasi që më parë kishte studiuar fetë çifute dhe të krishtere. Sa bukur do të ishte sikur këtë dëshmi ta kishim parasysh kur dialogojmë me ata që e kanë keqkuptuar Islamin apo i bëjnë keq Islamit.
http://arabi21.com

 

THIRRJA NË UDHËZIM – FENË E ALLAHUT

Hadithi 10 Thirrja në udhëzim

 

Hadithi 10:
THIRRJA NË UDHËZIM – FENË E ALLAHUT
 
Shejh AbduRrahman SA’DI
 
Ebu Hurejre [Allahu qoftë i kënaqur me të!] transmeton se i Dërguari i Allahut [Paqja qoftë mbi të!] ka thënë: «Kush thërret në udhëzim do të ketë shpërblim sikur të atyre që e pasojnë megjithëqë këtyre të fundit nuk iu pakësohet asgjë nga shpërblimi i tyre. Po kështu, kush thërret në devijim dhe lajthitje, do të ketë mëkat sikur të atyre që e kanë pasuar, edhe pse këtyre të fundit nuk iu pakësohen aspak mëkatet

Transmeton Muslimi.[1]

عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم: «من دعاء إِلَى هُدَى كَانَ لَهُ مِنَ الْأَجْرِ مِثْلُ أجور من تبعه، لا ينقص ذلك مِنْ أُجُورِهِمْ شَيْئًا. وَمَنْ دَعَا إِلَى ضَلَالَةٍ كَانَ عَلَيْهِ مِنَ الْإِثْمِ مِثْلُ آثَامِ مَنْ تَبِعَهُ، لَا يَنْقُصُ ذَلِكَ مِنْ آثَامِهِمْ شَيْئًا»

رواه مسلم.

 

Ky dhe hadithet e ngjashëm me të për tematikë kanë:

–         Nxitjen dhe motivimin për të thirrur e ftuar në fenë e Allahut,

–         Vlerën e Thirrësit në Rrugën e Allahut

–         Vërejtje për t’iu shmangur thirrjes në rrugë të gabuar, gjegjësisht në gjëra të kota e të gabuara

–         Pesha e madhe e mëkatit të atij që thërret në të keqen dhe dënimi i tij.

[Udhëzimi]: nënkupton dijen e dobishme dhe veprën e mirë.

–         Kushdo që ka përvetësuar një dije, nëse atë ua përcjell tët tjerëve, që të kenë dobi prej saj, ai është Thirrës në Udhëzim

–         Kushdo që thërret në ndonjë vepër të mirë, e cila ka të bëjë me përmbushjen e ndonjë detyrimi karshi Allahut ose karshi njerëzve, është Thirrës në Udhëzim

–         Kushdo që jep një këshillë fetare apo tjetër por me të cilën synohet arritje deri tek feja, është Thirrës në Udhëzim

–         Kushdo që merret model në dijen e dobishme dhe veprën e mirë të tij, është Thirrës në Udhëzim

–         Në kudër të udhëzuesit për në të mirën hyn edhe çdokush tjetër që njerëzve ua paraprin me ndonjë vepër të mirë apo projekt të përgjithshëm të dobishëm.

Ndërsa ata që thirrin në të keqen dhe të kotën janë plotësisht në kundërshtim me këta që thërrasin në udhëzim:

–         Thirrësit në udhëzim janë prijës të të devotshmëve dhe elitë e përzgjedhur e besimtarëve

–         Thirrësit në devijim janë prijës të atyre që i thërrasin e çojnë në Xhehennem

–         Çdokush që ndihmon të tjerët për vepra të mira dhe devotshmëri, llogaritet në mesin e Thirrësve në Udhëzim

–         Çdokush që ndihmon të tjerët për mëkat dhe armiqësi, është bashkëpjesëmarrës në thirrjen për të kotën dhe të gabuarën.

 

[1] Transmeton Muslimi në Sahih, nr. 2674.